Living Colour - 19.08.2010 - Warszawa

Zdaniem Marcina Marcinkiewicza (relacja z wrocławskiego koncertu Living Colour):

Living Colour to idealna nazwa dla kwartetu czarnoskórych muzyków. Ich twórczość jest barwną mieszaniną wielu styli - wliczając w to rock, blues, jazz, muzykę elektroniczną, metal, hip hop. Grupa zawitała do polski na kilka koncertów z trasy promującej nową płytę. Niektórzy fani zjeździli za zespołem cały kraj, ja zawitałem tylko na jednym koncercie 18 sierpnia we Wrocławskim klubie Alibi.

A już zapowiadało się, że będzie zwyczajnie. Że będzie wręcz kiepsko. Klub został otwarty o 20 i o tej godzinie miał zacząć się koncert. Niestety, nie było supportu i wszyscy byli zmuszeni do prawie półtorejgodzinnego oczekiwania. Pierwsza rzecz która mnie zaskoczyła to ilość elektroniki używana przez gitarzystę - Vernona Reida oraz basistę - Douga Wimbisha. Pedalboard tego drugiego przypominał pokaźny blat od stołu, Vernon natomiast dysponował istnym centrum dowodzenia. Różnorakie samplery, efekty, multiefekty, pedały ekspresji, nawet laptop i kilkanaście urządzeń których nie potrafię nazwać. No ale co się dziwić - żeby wykonywać taką mieszankę wszelakich gatunków muzycznych na żywo taki sprzęt jest potrzebny.

Koncert bez supportu, znużona publika. Jak tutaj zrobić dobre show? Złapanie kontaktu z ludźmi zajęło im trochę czasu. Po 3 czy 4 numerach wszyscy bawili się już nieźle, ale prawdziwa zabawa zaczęła się trochę później. Mimo że muzycy przyjechali promować swój nowy album "The Chair in a Doorway", nie brakowało starych numerów - "Glamour Boys" czy "Cult of Personality". Koncert rozpoczął się od utworu pochodzącego z trzeciej płyty Living Colour -  "Ignorance is Bliss" Bardzo spodobało mi się wykonanie utworu Elvis is dead (swoją drogą utwór nawiązuje do tego, że Król Rocka najzwyczajniej kopiował twórczość Little Richarda), w którym wokalista Corey Glover bardzo sprawnie przeszedł z ostrego rockowego wokalu do śpiewu w stylu wspomnianego wcześniej Little richarda. Kolejne zaskoczenie - Doug podczas swojej solówki na basie po prostu poszedł w sam środek tłumu. Dostarczyło to publiczności wspaniałych wrażeń, takie rzeczy dzieją się naprawdę nieczęsto. Kolejna rzecz która przykuła moją uwagę- solo na bębnach. Will Calhoun najpierw zapętlił sobie podkład używając loopera, a potem chwycił za pałki podświetlane kolorowymi diodami led. Światła zgasły i perkusista zahipnotyzował nas swoim kunsztem. Wszystko to złożyło się na naprawdę wspaniały spektakl. Zespół bisował 2 razy, z czego drugi bis nie był nawet w planach - po prostu publiczność nie pozwoliła zejść zespołowi ze sceny. Ostatni numer który wykonali to cover The Clash -"Should I Stay or Should I Go" - wspaniale łącząc bluesowe zwrotki z punk rockowym refrenem.

Może nie każdy będzie w stanie mi uwierzyć, ale muzyka Living Colour nabiera prawdziwej mocy dopiero na koncercie. Przed występem nie byłem pewny jak wypadnie wykonanie niektórych utworów, przecież wiele partii zawiera elementy elektroniczne i takie, które są trudne do wykonania na żywo. Zespół pokazał jednak, że z całą pewnością zasługuje na miano legendy.