Buddy Guy

Wielu muzyków miało na mnie wpływ. Urodziłem się i wychowałem na wsi, ale miałem tam gramofon. Tata kolekcjonował płyty, a w jego kolekcji można było znaleźć między innymi płyty T-Bone Walkera, Lightnin’ Hopkinsa czy B.B. Kinga. Od dziecka miałem do nich dostęp. Później do kolekcji dołączyła płyta Guitar Slima "The Things I Used To Do", która mnie zaintrygowała. Miała bardzo oryginalne brzmienie gitary, które - szczerze mówiąc - na początku nie za bardzo mi się podobało. Kiedy B.B. King podciągał struny, ten gość po prostu grał proste dźwięki. Wybrałem się nawet na koncert Slima w Temple Roof Gardens w Baton Rouge. Choć zespół grał na scenie i słychać było gitarę, nie było wiadomo, skąd pochodziło brzmienie. Zacząłem się więc zastanawiać, czy aby nie jestem nabijany w butelkę. Nagle tłum porwał Guitar Slima i uniósł go na rękach jak jakieś dziecko. On wyglądał wprost niesamowicie - miał na sobie czerwony garnitur, a jego włosy ufarbowane były na taki sam kolor. Od tego momentu wiedziałem dokładnie, czego chcę: chciałem zostać takim showmanem jak ten gość!

Cóż, pierwszym utworem, którego nauczyłem się grać, był "Boogie Chillen" Johna Lee Hookera. Uwielbiałem też piosenki Lightnin’ Hopkinsa. Na nich się wychowałem. Jednak rzeczywiście B.B. King był dla mnie zawsze najważniejszy. Jak się słyszy jego grę, od razu wiadomo, że to B.B. King - jego muzyki nie można pomylić z żadną inną.

Nigdy nie zostaliśmy sobie oficjalnie przedstawieni. Kiedy zobaczyłem go po raz pierwszy w Chicago, grał tylko z klawiszowcem i perkusistą w małym prywatnym klubie. Pamiętam, że gdy nagle zaprosił mnie na scenę, byłem strasznie zdenerwowany. Ale on poklepał mnie po ramieniu i powiedział, żebym się nie przejmował i po prostu grał. Zapewnił mnie, że wszystko będzie dobrze.

W 1967 roku dostałem gitarę marki Guild, której byłem endorserem. Nigdy wcześniej nie wyobrażałem sobie, że ktoś może dać mi gitarę! Ale zawsze byłem wielkim fanem Stratocasterów. Byłem młody i szalony, nic więc dziwnego, że zdarzało mi się rzucać gitarami o podłogę, choć oczywiście nie mogłem tego zrobić z Guildem (śmiech). Pewnego razu, a było to w 1969 roku w Afryce, moja gitara spadła z dachu samochodu podczas jazdy na koncert. Bałem się nawet wysiąść i podnieść ją z ziemi, ponieważ myślałem, że nic z niej nie zostało. Okazało się jednak, że poza kilkoma zadrapaniami gitara była całkowicie w porządku! Zagrałem na niej wszystkie koncerty do końca trasy.

Nie, nie mam. Trudno jest wybrać jeden z nich, ponieważ wszystkie są doskonałe. Zresztą nie przyzwyczaiłem się do jakichś konkretnych utworów także dlatego, że zawsze lubiłem grać muzykę, w której jest wszystkiego po trochu, wybierając z bogatego dorobku moich idoli. Powiem więcej, kiedy zacząłem grywać w Chicago, to musiałem grać dosłownie wszystko i znać całą masę kawałków, bo gdy szedłem do knajpy, żeby załatwić sobie koncert, właściciel podchodził do szafy grającej, wybierał jakiś kawałek i pytał, czy potrafię go zagrać. Dlatego byłem przygotowany na wszystko. Potrafiłem zagrać "Blueberry Hill" Fatsa Domino, "What’d I Say" Raya Charlesa, "I Just Want To Make Love To You" Muddy’ego Watersa itd. Nie miałem własnych płyt, więc kopiowałem innych. Jak miałem szczęście, to mówiono mi, że mogę wystąpić.

Zawsze chciałem grać techniką slide, ale jakoś nie zdobyłem się na odwagę, aby się za to zabrać. Widziałem, jak robił to Earl Hooker (kuzyn Johna Lee Hookera - przyp. red.) i muszę przyznać, że nigdy nie spotkałem kogoś, kto tak genialnie grał z użyciem tej techniki. Grał gładko i płynnie, a całość brzmiała dosłownie jak swobodna, luźna rozmowa. Miałem tulejkę do gry slide, ale dałem ją Earlowi - był tak dobry, że było mi wstyd w ogóle próbować. Muddy zaprosił go nawet, żeby zagrał na jego płycie.

Kiedy Muddy po raz pierwszy pojechał do Anglii i zagrał techniką slide podłączony do wzmacniacza, to go tam wygwizdali. Więc jak pojechał do Anglii po raz drugi, to zabrał gitarę akustyczną. Lecz wtedy już blues elektryczny stał się tam popularny i wszyscy chcieli usłyszeć bluesa na gitarze elektrycznej - dlatego znowu go wygwizdali. Cokolwiek robił, nie podobało się. Podobnie było ze mną. Kiedy zacząłem nagrywać dla wytwórni Chess, Willie Dixon ciągle mówił, żebym ściszył, bo jego zdaniem grałem za głośno. Później wszyscy usłyszeli Cream czy Hendriksa i zobaczyli, ile oni sprzedali albumów, więc nagle zmienili swe podejście. No cóż, w efekcie się okazało, że to, co robiłem, nie było takie złe! (śmiech)

Nikt nigdy nie udzielał mi żadnych lekcji gry. Dopiero B.B. King poradził mi, żebym kupił sobie kostkę - wcześniej grałem palcami. Szczerze mówiąc, cały czas gram na przemian palcami i kostką. Często chowam kostkę w ręce i gram palcami, potem nagle przechodzę na grę kostką. Sam nie wiem, jak to robię! Szkoda, że w moich czasach nie było szkół gry na wideo, bo tego typu materiały są niebywale przydatne. Kiedy byłem młody, nauka gry na gitarze mogła polegać tylko na obserwowaniu muzyków na scenie albo słuchaniu ich płyt. Co mogę więc powiedzieć młodym chłopakom? Chyba tylko tyle: Spędzajcie więcej czasu z gitarą niż z dziewczynami (śmiech). Jeśli naprawdę kochacie grę na tym instrumencie, to dziewczyny będą musiały niestety poczekać. Wcześniej czy później i tak się pojawią, szczególnie jeśli gracie na gitarze. A jak już odniesiecie prawdziwy sukces, to nie będziecie mogli się od nich opędzić.