Ritchie Blackmore

Są też i kieszonkowcy...

Ostatnio bardzo dużo grałem na gitarze akustycznej, ale przecież nie muszę się ograniczać tylko do tego instrumentu. Jak mam ochotę, to gram na Stratocasterze. Zawsze robię coś innego, niż to, czego się wszyscy po mnie spodziewają.

Na tej płycie jest więcej elementów muzyki rockowej, ponieważ ludzie wreszcie przestali się skarżyć, że gram za mało rocka. Jak uświadomiłem sobie, że już nikogo nie wkurzam, postanowiłem, że trzeba działać. Jestem Anglikiem! Uwielbiam robić wszystko to, czego mi nie wolno lub nie wypada. Teraz, na przykład, noszę rajstopy, ponieważ wszyscy inni noszą dżinsy.

Gram na akustyku od blisko piętnastu lat i wychodzi mi to coraz lepiej. Musiałem wprowadzić jakieś zmiany w swoim życiu, bo byłem śmiertelnie znudzony całym tym wszechobecnym rockiem. Granie z zespołem na gitarze akustycznej - i to palcami - jest dla mnie większym wyzwaniem niż granie kostką na gitarze elektrycznej z wielkim wzmacniaczem, który można sobie podkręcić. Teraz w mojej grze kładę większy nacisk na frazowanie, dynamikę i staranność wykonania.

Łatwo jest być showmanem. Trudniej po prostu stać na scenie w jednym miejscu i grać na gitarze. Trzydzieści lat latałem po scenie, wygrażałem publiczności pięścią i wrzeszczałem: "Chcecie ostrej jazdy?!". Wybacz, ale ile można tak krzyczeć?

Wiem, wiem, chodzi o magazyn "Classic Rock". Nie obchodzi mnie zbytnio, co oni sobie tam wypisują. Przez trzy lata prosili mnie o wywiad, ale nie zgodziłem się go udzielić, ponieważ kiedyś napisali, że jestem narkomanem. Ja nie biorę żadnych narkotyków. Mieliśmy z tego powodu małe spięcie. Dziennikarz, który to napisał, przeprowadzał ze mną wywiad i pytał o Blackmore’s Night. Opowiedziałem mu o zespole, ale jego reakcja była pełna kpiny. Postanowiłem wtedy, że nie będę już nigdy rozmawiał z dziennikarzami z "Classic Rock", bo są zbyt ograniczeni i mało otwarci na niekonwencjonalne pomysły.

Ostatnio rocka słuchałem w latach 70., a do moich ulubionych artystów należeli Leslie West i zespół Mountain. Od tamtej pory raczej nie słucham takiej muzyki. Judas Priest czy Iron Maiden grają to, co ja grałem z Deep Purple trzydzieści lat temu.

Oczywiście, że tak. Nie potępiam rocka jako takiego. Po prostu zamiast go słuchać, wolę go grać.

Obecnie uczę się grać na katarynce. Byłem oczarowany, kiedy po raz pierwszy usłyszałem niemiecką grupę Geyers grającą muzykę średniowieczną. Ich muzyka była taka świeża, taka organiczna... Członkowie zespołu spali w stodołach, nie mieli pieniędzy, ale za to kochali muzykę. Byli bardzo ze sobą związani. Od trzydziestu lat nie słyszałem zespołu, którego muzyka przepojona byłaby taką szczerością. Chciałem grać z nimi w zespole, ale nie byli zainteresowani moją propozycją. Zresztą nigdy wcześniej o mnie nie słyszeli (śmiech).

Pierwsza płyta była bardzo odprężająca, ponieważ pozwoliła mi odpocząć od machiny wielkiego show biznesu. Nie musiałem sobie nic udowadniać, przez co mogłem się całkowicie skupić na renesansowej muzyce, która stała się moją nową miłością. Ten album prawdopodobnie nie był najlepszy, ale za to praca nad nim dała mi dużo radości. Przeżywam znowu prawdziwą, niczym nieskrępowaną, fascynację muzyką. Jak miałem piętnaście lat chodziłem oglądać Fendera Stratocastera na wystawie w sklepie muzycznym, teraz mam to samo z gitarami akustycznymi (tu artysta pokazuje wspaniałą gitarę Lakewood, swój ostatni nabytek). Ostatnio zbieram gitary akustyczne, gdyż są to pięknie brzmiące, a do tego piękne instrumenty. Pewnie gdybym grał na gitarze akustycznej przez całe życie, to teraz byłbym zafascynowany wzmacniaczami Marshalla (śmiech).

Teraz jestem sto razy szczęśliwszy. Po pewnym czasie nawet małpa mogła grać "Smoke On The Water". Jak wchodziliśmy na scenę, tysiące szalało i domagało się tego właśnie kawałka. Moi koledzy byli wniebowzięci, ale dla mnie to była jedna wielka pomyłka. Chciałem zacząć robić coś innego, no i udało się.

Myślę, że Blackmore’s Night jest o wiele lepszym zespołem. Raczej nie zagrałbym już z Deep Purple. Jon Lord odszedł z tej grupy i cenię go za to. Dzisiaj mam większą frajdę grając koncert dla trzydziestu osób niż dla piętnastu tysięcy. Granie "Smoke On The Water" z Deep Purple nie miałoby już po prostu sensu. To dobry kawałek, ale nie chcę, żeby prześladował mnie do końca życia. Dla mnie prawdziwy sens ma teraz występowanie w przebraniu Robin Hooda i granie muzyki renesansowej. To jest właśnie zasadnicza różnica. Anglicy drwią sobie ze mnie, ale sam jestem Anglikiem, więc nie jest mi obcy ich cynizm i sarkazm. Może powinienem się opić, ogolić sobie głowę i pobić bezbronną staruszkę? Jeśli już mowa o Pink Floyd, to podziwiam Davida Gilmoura, jest miłym facetem i znakomitym gitarzystą. Miałbym jednak większy szacunek do Iana Gillana i Rogera Watersa, gdyby zagrali pod swoimi własnymi nazwiskami, a nie pod szyldem Pink Floyd.