Anja Orthodox i Mariusz Kumala (Closterkeller)

Siłą jest przede wszystkim naturalność i szczerość. Gramy to, co czujemy. Za tym idzie również niezmienność pewnych bazowych klimatów i wierność własnemu ja. Kluczem do sukcesu jest też myślę moja umiejętność organizowania pracy w zespole i formowania składu. Bardzo zwracam uwagę na to żeby Closterkeller był tworzony nie tylko przeze mnie i pierwszych lepszych podgrywających muzyków. Do grania w zespole zapraszam ludzi z potencjałem, dzięki któremu ta muzyka będzie szła do przodu i miała siłę wyrazu. Przeszło 20 lat działalności chyba udowadnia, że mam do tego niezłego nosa. W zespole muszą grać po prostu ludzie, którzy mają w sobie ogień i talent. Dzięki temu ta muzyka ciągle znajduje odbiorców i bardzo miłe dla mnie jest to, że cały czas także nowych.

Przeżywamy teraz odjazd straszny dzięki temu, bo przychodzą na koncerty ludzie, którzy znają zespół od płyty Aurum. Jest również duża grupa takich, którzy byli w zeszłym roku na Przystanku Woodstock i tam przypadkiem usłyszeli Closterkeller, żeby się od razu zakochać w naszej muzyce. Ku naszemu zadowoleniu nie jedziemy, więc tylko na swojej legendzie, ale także na tym, co robimy teraz. To jest oczywiście dla mnie osobiście strasznie miłe, bo zyskujemy nowych słuchaczy, którzy już na starcie są bardzo mocno zaangażowani.

To nie jest do końca tak. Poprzedni skład grał 7 lat. Ten starszy trwał 8. Te zmiany, więc opierają się na takich mniej więcej ośmioletnich cyklach. Co innego jest oceniać rotacje w zespole, który gra od roku czy dwóch, a co innego w zespole który gra od dwudziestu. Staram się oczywiście żeby te zmiany były jak najrzadsze. Ja jestem w zespole od początku, nasz klawiszowiec jest od roku 1990, z krótką przerwą ze względów zdrowotnych. Rzeczywiście w tym czasie, kiedy Michała nie było przewinęło się przez zespół dwóch klawiszowców. To można by zaliczać do zmian składu tylko, że też tak nie do końca. Gitarzysta Paweł grał w zespole przez lat 7, później Freddie grał 8 chyba nawet. Częstych zmian, zatem nie ma za wielu. Te natomiast, które były na pewno wpłynęły na zespół. Teraz chociażby nawet zmiana na Mariusza, który jest gitarzystą wpływa na kształt muzyki. Przy czym on też już przecież czwarty rok gra w zespole. Jedyna różnica jest w tym, że nagrał on z nami dopiero swoją pierwszą studyjną płytę. Jego osoba natomiast bardzo wyraziście zaznaczyła się w zespole. Na tej płycie słychać dużą zmianę i to w bardzo pozytywna i piękną stronę. Zmiana muzyka zawsze jest mocno zauważalna, zwłaszcza w przypadku takiego zespołu jak nasz. Jeśli więc zapraszam kogoś do udziału w zespole to robię to tak żeby jego osobowość wyraźnie się ujawniła. Nie zależy mi na tym żeby sobie wyłącznie podgrywał, bo to nie o to chodzi.

Przede wszystkim nie można nazywać Closterkeller zespołem metalowym, bo to jest pewne jednak zakłamanie. Zgodzę się na gotycki już prędzej, bo tak naprawdę metalowych kawałków na ostatniej płycie mamy może w sumie jeden. Zespół Closterkeller jest zespołem grającym mroczno klimatyczną muzykę rockową z korzeniami w gotyku i tak niech zostanie. Wracając natomiast do pytania to sama nie wiem tak naprawdę. Mimo wszystko te teledyski tu i ówdzie latają. Poza tym są ozdobą ścieżek multimedialnych na naszych płytach. Jest też przecież taki kanał jak YouTube gdzie ludzie bardzo licznie je oglądają, więc sądzę, że warto.

No jak sam widzisz tak, bardzo. Wszystko to jest moim udziałem. Jestem strasznym maniakiem komputerów i nowych technologii. Należę do takiej grupy, która nazywa się wcześni entuzjaści (śmiech). Są to ludzie, którzy najpierw wypróbowują wszystko i nie boją się tych nowinek. Stąd też właśnie ta bardzo mocno wybiegająca w przód ścieżka multimedialna na płycie w 1996 roku. Tak naprawdę to chciałam to już zrobić na jeszcze wcześniejszej płycie tylko, że wtedy w ogóle nikt nie zrozumiał w firmie wydawniczej, o czym ja gadam (śmiech). Zastanawiali się jak to jest możliwe żeby wrzucić teledysk na płytę audio. Trułam im jednak o tym przez cały rok i prawie na odczepne powiedzieli, że mogę to zrobić, tylko tak żeby działało. W zasadzie to bez przerwy coś takiego wymyślam. Na naszej najnowszej płycie z kolei dodaliśmy kody na okładce, które można odczytać telefonem komórkowym. Jest to bardziej mimo wszystko bajer niż jakaś wielka rzecz, co prawda, ale nasi odbiorcy mają z tego radochę i odkodowują te kody jak szaleni. Jest tam również miedzy innymi do odkodowania ukryty link do strony Aurumowej. Dodatkowo teraz na trasie wypróbowuje taki wynalazek jak Blueadvert. Działa to w ten sposób, że w pewnym miejscu na sali koncertowej jest baner, na którym jest napisane, aby podejść, włączyć bluetooth w telefonie i odebrać prezenty od Closterkeller. Jeśli wszystko dobrze zadziała, bo to nadal jest na etapie testów, to po włączeniu gościu dostaje zdjęcia, fragmenty mp3, tapetkę na telefon z płytką i takie tam różne gifty. Natomiast przewrotnie po raz pierwszy od lat na tej płycie nie ma ścieżki multimedialnej. Po prostu nie zmieściła się tym razem. Płyta jest strasznie długa. Paradoksalnie jednak wyszło to nam na dobre gdyż nie zdążyliśmy wtedy jeszcze z teledyskiem i nawet tak na dobrą sprawę nie miałabym, co zamieścić.

Przypuszczam, że tak, choć tak naprawdę to jeszcze nie wiem. Nie myślimy o tym teraz. Mamy na głowie przede wszystkim trasę i koncerty, które i co powiem z dumą, idą nam coraz lepiej.

Przychodzi mi to bardzo spontanicznie. Nigdy nie wiadomo skąd przyjdzie inspiracja. Dlatego też moje teksty traktują o bardzo różnych rzeczach. Ze trzy razy może zdarzyło się, że napisałam coś w stylu społeczno politycznym. Stało się to jednak z tej proste przyczyny, że cały czas żyję w tym kraju. Jeśli więc coś z telewizorni czy radia mnie zaatakuje w głowę to reaguję. Przy czym moje teksty są przede wszystkim opisem mojego świata zewnętrznego, bądź też świata osób, które znam w oparciu o ich różne rozmowy. Opisuje uczucia i emocje ludzkie. Opisuje także świat zewnętrzny, jaki obserwuje. Nie mam jakiejś jednej zasady, według której muszę pisać wyłącznie o miłości. Są to bardzo różne rzeczy. Natomiast ujmuje je w taki swój sposób, aby tworzyły w pewnym sensie jakąś swoją całość.

Jako młoda panienka byłam fascynatką koni. Na wyścigach przez 8 lat objeżdżałam konie wyścigowe. Biegałam nawet na treningi rano przed szkołą. To była moja wielka pasja i dlatego też chciałam być hodowcą koni. Później na studiach w ogóle chciałam zostać hodowcą zwierząt, gdyż uważam, że jest to bardzo ciekawa sprawa. Pod koniec studiów natomiast wykręciło mnie kompletnie w stronę genetyki i zapewne gdyby nie Closterkeller, była bym teraz genetykiem. Klonowałabym bez zahamowań jakieś różne stwory.

Czasem żałuje, bo to nadal jest dla mnie nie bywałe i pasjonujące. Jeszcze teraz, gdy komputery dają takie możliwości to ja genetyk plus komputer - mogłoby to być coś. Może bym nawet Nobla dostała (śmiech).

Przede wszystkim ta płyta nie jest koncept albumem. Tak jak już mówiłam, pomysły do tekstów zbieram z ulotnych myśli, które tu i ówdzie mnie dopadają. Sama płyta opowiada o świecie wokół nas i nas samych. Przy czym jest to pokazane z bardzo wielu różnych stron. Jest macierzyństwo, ale także jest miłość, zazdrość, rozpacz, nostalgia i nadzieje. Dość mało jest rzeczywiście uśmiechów. To już jednak nie wynika tyle z konwencji, gdyż przecież ja nie piszę typowo gotyckich smętów typu "w ciemności wokół mnie anioły latają, a ich krwawe łzy spływają na moje złamane serce" - to nie jest w moim stylu. Ja opisuje różne rzeczy z uwagi trochę pewnie na mój ścisły umyśl tak, aby tekst mówił o czymś konkretnym. Mam też minimalną wręcz powiem ilość tekstów, w których jest coś takiego jak malarstwo słowne. Do takich utworów można zaliczyć na przykład "Violette", nasz sztandarowy gotycki numer. Na tej nowej płycie jest też "Ogród półcieni". To jest takie malarstwo abstrakcyjne. Poza tym, są to zawsze bardzo konkretne rzeczy.

Jeśli chodzi o jakieś tam żeglowanie po wytwórniach, to my wcale nie mamy takiego doświadczenia. Dziesięć lat byliśmy w jednej firmie, która zmieniała nazwy z Izabeli na Polygram i potem na Sony Universal. Pierwsza zmianą było przejście do Metalmindu gdzie byliśmy znów dziesi lat i teraz znów wróciliśmy do Universalu. Natomiast z wielką satysfakcją powiem, że w wypadku Closterkeller nigdy nie było jakiegokolwiek narzucania nam przez wydawcę stylu muzycznego, czy w ogóle wtrącania się do muzyki. Tym bardziej teraz na tym etapie na którym jesteśmy nie ma o czymś takim nawet mowy. Gdy była rozmowę w Universalu ustaliliśmy tylko że my dla nich mamy wydać płytę. My oczekiwaliśmy od nich profesjonalnego wsparcia, promocji w wydaniu tej płyty itd., oni się zgodzili i powiedzieli, że od nas oczekują tylko jednego - żebyśmy im nagrali profesjonalną znakomita i przepiękną płytę zespołu Closterkeller. Ze wszystkimi tymi klimatami, które zawsze cechowały Closterkeller. Obie strony dostały co chciały i jest ogólne zadowolenie. Jedna prośba dotyczyła singla. Chcieli abyśmy zrobili jakieś dwa numery które mogłyby promować tą płytę. Jako że w repertuarze Closterkeller są przecież różne piękne i przyswajalne numery to i tutaj nie było problemu. Jeden już poszedł i okazało się, że w Antyradiu był na pierwszym miejscu. Dodatkowo trzymamy jeszcze pewne asy w rękawie. Mamy bardzo mocną rzecz w obwodzie i to będzie następny singiel.

Pewnie, chodzi o numer "Nie tylko gra". Jest coś dobrego i firma pokłada w tym kawałku wielkie nadzieje.

Ostatnio po prostu nie mam czasu na to. Masakra jest kompletna. Mam przygotowane od aż głupio powiedzieć, dziewięciu lat pewne rzeczy. Stworzyłam taki swój bardzo ładny, milutki i śliczniutki projekt solowy. Tworzyłam go natomiast tylko przede wszystkim dla własnej przyjemności. Trochę nawet koncertów zaśpiewałam z towarzyszeniem tego demo jako podkładu. Jednak jakoś nigdy czasowo nie byłam w stanie zabrać się do tego. Poza tym za każdym razem Closterkeller wchodził mi w paradę. Dodatkowo ostatnio się okazało że zniknął mi gdzieś zip ze wszystkimi bankami na sampler na tą płytę i już w ogóle się załamałam. Mam nadzieję jednak, że się kiedyś jeszcze za to zbiorę, bo to tyło takie bardzo ładne.

No ja również bym bardzo chciała go pewnego dnia wydać.