Love De Vice

Na wakacjach po ukończeniu czwartej klasy podstawówki zobaczyłem gościa, który bardzo fajnie grał na gitarze akustycznej. Strasznie mi się to spodobało i pomyślałem, że też chciałbym się nauczyć. Przez rok chodziłem do ogniska muzycznego, ale zabrakło mi zapału do muzyki klasycznej. Pod koniec podstawówki zaprzyjaźniłem się z kolegą, którego tata grał w latach 60. w kapeli bigbitowej. Pokazał mi kilka riffów, i miłość odżyła. Tym razem pozostałem jej wierny.

Mając ok. 18 lat, pojechałem na warsztaty bluesowe do Bolesławca (Festiwal Blues nad Bobrem). Uczyłem się tam przez kilka dni pod okiem najlepszych polskich mistrzów gitary reprezentujących rozmaite style muzyczne: Leszek Cichoński, Janusz Konefał, Wojciech Seweryn, Jacek Krzaklewski. To właśnie tam po raz pierwszy zagrałem jam-session na scenie i zrozumiałem, na czym polega granie zespołowe.

Najlepiej było w ubiegłym roku, kiedy zagraliśmy koncert we Wrocławiu. Grało nam się fantastycznie, atmosfera była super, ludzie znali tytuły naszych utworów oraz słowa niektórych piosenek. Mam jednak nadzieję, że najlepsze przeżycia są nadal przede mną. Gdzie było najgorzej - trudno powiedzieć. W finale Antyfestu zeszłego roku po raz pierwszy grałem live w radiu. Byłem strasznie zestresowany, grałem na sprzęcie Krzyśka Wałeckiego z Vintage (dzięki Krzysiu!), jednak musiałem grać na jego ustawieniach, które zupełnie nie pasowały do brzmienia mojej gitary. Delikatnie mówiąc, nie wyszło to najlepiej.


No i trzy lata temu - również we Wrocławiu - zatrułem się. Przed wejściem na scenę byłem zielony, spocony i miałem 38,5 stopnia gorączki. Jedynym moim sukcesem na tym koncercie było to, że nie zemdlałem i że dotrwałem do końca. Co do studia, to najlepiej było przy rejestracji gitar do "Dreamland" - atmosfera była fantastyczna, przede wszystkim dzięki Jackowi Melnickiemu z DBX Studio (dzięki Jacku!). Natomiast najgorzej było, gdy ostatnio przyszedłem na sesję nagraniową naszej nowej płyty "Numaterial" z gitarami wyregulowanymi u lutnika. Po zagraniu pierwszych dźwięków wiedziałem, że coś jest nie tak. Tuner studyjny bezlitośnie wykazywał zbyt duże niedokładności i musiałem jeszcze raz zawieźć obie gitary do regulacji. W ten sposób praca znacznie się opóźniła.

Nie jestem gitarzystą zawodowym, więc niestety nie ćwiczę tak dużo i często, jak się to powinno robić. Za to staram się mieć gitarę codziennie lub prawie codziennie w ręku - obojętnie czy elektryczną, czy akustyczną. Improwizuję, komponuję, powtarzam swoje partie występujące w numerach naszej kapeli, czasem gram dla przyjemności covery. A wszystko to w zależności od nastroju chwili. Nigdy jednak nie zapominam o skalach.

W zespole jestem głównie odpowiedzialny za spokojne melodyjne solówki z charakterystycznym bluesowym zaśpiewem. W tym czuję się zresztą najlepiej.

Zdecydowanie cała szkoła bluesowa i hardrockowa nawiązująca do bluesa. Z gitarzystów zagranicznych byli to: Eric Clapton (głównie z okresu Cream), Keith Richards, Jimmy Page, Jimi Hendrix i Ritchie Blackmore (z wczesnego okresu Deep Purple) oraz David Gilmour, natomiast z polskich wioślarzy był to nieżyjący już Tadeusz Nalepa, szczególnie cała płyta "Blues" Breakoutów. Nie mogę też nie wspomnieć o Dariuszu Kozakiewiczu, który wykonał na tej płycie fantastyczną robotę.

Fender Stratocaster i piękny Gibson Les Paul Standard w kolorze Red Wine. Do dziś nie mogę się zdecydować, która gitara jest lepsza (śmiech). Ale nie powiedziałem jeszcze ostatniego słowa i rozważam zlecenie wykonania gitary na zamówienie.

Aktualnie gram na Marshallu JVM 410, który wywołuje wiele kontrowersji wśród kolegów gitarzystów. Jest to z pewnością wszechstronny i bardzo prosty w obsłudze wzmacniacz dający bardzo szerokie spektrum możliwości brzmieniowych, ale - jak wszystko na tym świecie - nie jest bez wad. Zastanawiam się nad lampowym preampem, który pozwoliłby mi grać głębszym i cieplejszym cleanem.

W zasadzie używam wyłącznie kostek Bossa: chorus i delay plus wah-wah Dunlopa z serii Jimi Hendrix. Myślę o rozbudowaniu zestawu, rozmawiałem już w tym celu z firmą specjalizującą się w "szyciu na miarę" case’ów z mulitefektami rackowymi połączonymi z bardzo funkcjonalnym pedalboardem MIDI zmieniającym jednocześnie brzmienia i kanały w piecu. Jest to jednak dość droga zabawka, którą nadal projektuję.

Przede wszystkim ćwiczyć, ćwiczyć i jeszcze raz ćwiczyć. Jeżeli nie chodzicie do szkoły muzycznej (ja sam niestety nie miałem okazji), to proponuję zakupienie szkoły gry na gitarze w wersji DVD. Rzetelne wykonywanie zawartych tam ćwiczeń na pewno pozwoli na wyrobienie podstaw warsztatu, biegłości, a nawet opanowanie teorii. Należy też słuchać bardzo dużo muzyki i starać się kopiować solówki mistrzów. Z czasem zacznie się łączyć patenty, opracowywać nowe - i tak się będzie rodzić własny styl.

Debiutancki album Love De Vice "Dreamland" nadal uważam za nową płytę - debiut sklepowy odbył się 15 czerwca zeszłego roku. Jeśli ktoś lubi gitarowy hard rock osadzony w klimacie lat 70. i wzbogacony brzmieniem klawiszy z niebanalnymi partiami wokalnymi, to jest to płyta właśnie dla niego. Obecnie nagrywamy płytę "Numaterial", która ukaże się wiosną tego roku. Stylistycznie będzie to rozwinięcie stylu zaproponowanego na "Dreamland". Miejscami zagramy ciężej i ostrzej niż na "Dreamland", ale będą też znacznie spokojniejsze akustyczne kompozycje. To na pewno płyta bardziej świadoma i myślę, że każdy znajdzie tam coś dla siebie.