Eibon

Przede wszystkim, wielkie dzięki! Tak, jesteśmy z tej płyty bardzo zadowoleni. Najnowszy materiał to wynik dwu lat ciężkiej pracy, ale rezultat w pełni nas satysfakcjonuje. Wreszcie, po naszych pierwszych materiałach - to jest splicie z Hangman's Chair i EP - "Entering Darkness" stanowi pełne odzwierciedlenie tego, co od dawna chcieliśmy osiągnąć na naszym pierwszym pełnym, oficjalnym albumie.

Reakcja jednych i drugich była naprawdę niesamowita. "Entering Darkness" spotkał się z fantastycznym odbiorem ze strony słuchaczy, i to zarówno tych, którzy znali nasze wcześniejsze, starsze materiały, jak i tych, którzy odkryli Eibon dopiero wraz z wydaniem najnowszego krążka. Jesteśmy rzecz jasna wielce zadowoleni z faktu, że nasza muzyka znajduje coraz szersze grono odbiorców, że dla coraz większej grupy ludzi hasło 'Eibon' jest czymś więcej niż tylko nazwą kolejnej kapeli, o której może nawet coś tam słyszeli, ale o muzyce której nie mają większego pojęcia. Dobrze wiedzieć, że są ludzie, dla których "Entering Darkness" znaczy więcej niż zwykła, kolejna metalowa płyta. To dla nas chyba największa motywacja do dalszego działania, do tworzenia muzyki możliwie najlepszego gatunku, na jaki tylko nas stać.

Eibon to dla nas wszystkich, dla całego składu, doskonałe medium do przekazania muzycznych aspiracji każdego z nas, z jednoczesnym zachowaniem spójności tworzonej wspólnie muzyki. Zarówno teraz, jak i przy okazji wcześniejszych projektów, w 100% angażujemy się w to, co robimy. Zawsze kierowało nami (i nadal tak jest) pragnienie komponowania dokładnie takiej muzyki, jaką sami lubimy, jaka do nas przemawia, jakiej chcielibyśmy posłuchać; nie zależy nam, by nasza twórczość, nasze kompozycje wychodziły naprzeciw popularnym w danym momencie trendom. Pogoń za modą na takie czy inne granie jest poza zakresem naszych zainteresowań.

Garden Of Silence był pierwszym zespołem, w którym ja i Stephane mieliśmy okazję wspólnie grać. Kiedy czas tego projektu dobiegł końca, dołączyłem do Astral Rising, którym zawiadował wówczas gitarzysta Garden Of Silence - Franck Tomse. Z kolei Stephane i Ridwan (wokalista Garden Of Silence) zasili w tamtym czasie szeregi Drowning, to jest zespołu pod wodzą Georges'a Balafas'a. Po paru latach zapragnęliśmy ze Stephanem znów zacząć grać razem, a okazja ku temu nadarzyła się właśnie w Horrors Of The Black Museum. Po pewnym czasie uznaliśmy, że czas pójść własną ścieżką. W ten sposób narodził się Eibon, z Georges'em na wokalu. Jednocześnie, zwróciliśmy się do naszego starego, dobrego kumpla Max'a z pytaniem, czy nie zechciałby zająć posady gitarzysty. Ostatni, jako druga gitara, dołączył do składu Guillaume Taliercio.

Zdecydowaliśmy się na nią z tej prostej przyczyny, że bardzo nam się podobała. Poza tym, wszyscy jesteśmy wielkimi fanami filmów Lucio Fulci. Faktem jest też, że, szczerze mówiąc, nie sprawdzaliśmy wcześniej, czy nazwa jest już w użyciu i jak bardzo jest popularna. Lubimy ten szyld, poza tym w naszej ocenie dobrze komponuje się z muzyką, którą gramy. Weź pod uwagę, że nie stronimy od wzbogacania naszego grania o keybordy w filmowym stylu czy inne podobne, typowo filmowe sample.

Jeśli mam być szczery, etykiety czy klasyfikacje nie mają dla nas większego znaczenia, raczej o to nie dbamy. Te wszystkie określenia czy opisy zawarte w naszej biografii co do zasady służyć mają jednemu celowi - mają dać czytelnikowi / słuchaczowi pewne wyobrażenie o tym, jak brzmi Eibon, jaką gra muzykę. Jednocześnie jednak raczej niewskazane jest odczytywanie tych wszystkich epitetów zbyt dosłownie. Tak czy owak, prawdą jest, że u zarania projektu znajdowaliśmy się pod wyraźnie większym wpływem takich gatunków, jak doom czy sludge. Ale znów, z biegiem czasu, w naszej muzyce pojawiły się i inne wpływy; zaczęliśmy dodawać do kompozycji więcej różnorodnych elementów czerpanych także spoza dwu gatunków wymienionych na początku. A wracając do twojego pytania, ten sam mechanizm funkcjonował w przypadku naszych wcześniejszych projektów, poprzedzających Eibon - zawsze pozwalaliśmy na to, by nasze muzyczne gusta odciskały swe piętno na naszej twórczości. Stąd, obserwując dzieje Eibon na przestrzeni lat, można odnieść wrażenie, że w jego muzyce następuje pewna ewolucja. To samo, co dzieje się teraz z Eibon, wcześniej działo się z Garden Of Silence czy Drowning.

Poświęcamy sporo czasu opracowaniu struktury utworów. To dla nas kwestia o kluczowym znaczeniu w całym procesie kompozycyjnym. Scena pełna jest zespołów, które potrafią stworzyć niezłe riffy, ale tylko niektóre z nich są jednocześnie w stanie zagospodarować te riffy w taki sposób, by powstały z nich interesujące i wpadające w ucho kawałki; przerobić je na całe sekwencje udanych, nośnych riffów. Osiągnięcie właściwej konstrukcji piosenki to dość skomplikowany i czasochłonny proces, ale nie ma na to rady - taki właśnie jest nasz sposób osiągania brzmienia, na jakim nam zależy i do jakiego dążymy.

Nie ma jakichś konkretnych reguł w tym zakresie, ale w praktyce zwykle jest tak, że to Stephane, Max oraz Guillaume zjawiają się na próbach z gotowymi riffami i później wspólnie dalej nad nimi pracujemy. Jeśli zaś chodzi o teksty, piszemy je wszyscy, a poza tym korzystamy także z tych, które dostarczają nam nasi najbliżsi przyjaciele.

Nie, ponieważ dołączył do nas kilka tygodni po ukończeniu miksów.To znaczy, Guillaume od chwili, w której stał się częścią Eibon, był zaangażowany w prace nad najnowszym materiałem. I chociaż Guillaume, jak każdy z nas, ma poza Eibon kilka innych pobocznych projektów, jest stuprocentowym członkiem zespołu. Kiedy postanowiliśmy uzupełnić skład o drugą gitarę, oczywiste było, że wyjdziemy z tą propozycją właśnie do niego. Nikt inny nie wchodził tu w rachubę.

Tak, zdecydowanie. Produkcja nie budzi naszych najmniejszych zastrzeżeń. Nagraliśmy trochę demówek, byliśmy więc w miarę przygotowani i już przed wejściem do studia dobrze wiedzieliśmy, na czym nam szczególnie zależy, na co powinniśmy zwrócić uwagę, a czego unikać. Poza tym, Andrew to osoba, z którą współpraca układa się więcej niż gładko, dlatego naprawdę bardzo nam pomógł w osiągnięciu założonych celów.

Wszyscy jesteśmy fanami dokonań Julien'a pod szyldem Glorior Belli, dlatego za pośrednictwem Andrew zapytaliśmy Julien'a, czy nie byłby zainteresowany udziałem w jednym z naszych kawałków. Sprawy ułożyły się bardzo pomyślnie. Jesteśmy naprawdę zadowoleni z wkładu Julien'a w ten utwór. A że i jemu przypadł do gustu cały materiał na naszą nową płytę, uznaliśmy, że wstyd by było nie pójść za ciosem i nie wykorzystać tego w pełni. Tak narodził się pomysł na wspólny koncert, który zaplanowaliśmy na 12 września w Paryżu, wspólnie z Ramesses. Na tym jednak nie koniec! Na początku 2011 roku mamy w planach wydać split z Glorior Belli, który trafi na rynek za pośrednictwem Aesthetic Death. Julien to wielce utalentowany muzyk, a przy tym pełen entuzjazmu i energii człowiek. Lubimy się i cenimy nawzajem naszą muzykę, dlatego realizacja tych wspólnych projektów następuje niemal samoistnie. Nic nie dzieje się na siłę.

Ta płyta nie jest akurat tą w dorobku Glorior Belli, którą cenimy sobie najbardziej, ale Julien z pewnością zasługuje na uwagę za samo podejmowanie ryzyka zrobienia w muzyce czegoś nowego, innego. Należy mu się uznanie przede wszystkim jako wybitnemu muzykowi, bez określania jego przynależności do tej czy innej sceny.

Tak, okładka to efekt wspólnych pomysłów wszystkich członków Eibon. Osiągnięcie ostatecznego rezultatu kosztowało nas niemało czasu i energii, ponieważ musieliśmy przekonać do naszej koncepcji firmę odpowiedzialną za druk, która, co do zasady, nie specjalizuje się w podobnych zleceniach. Chcieliśmy, i chyba nam się to udało, by tak dobrane elementy grafiki oddały w miarę możliwości mrok, rozpacz i żal, przepełniające naszą muzykę.

Po nagraniu dwu utworów przeznaczonych na nasz MCD, wysłaliśmy je do kilku wybranych wytwórni. I to właśnie Stu odpowiedział nam najbardziej entuzjastycznie, oferując wydanie tego materiału w formie mini. Jako że nasza pierwsza współpraca okazała się bardzo owocna, stało się dla nas jasne, że chcemy to kontynuować i wziąć się za pracę nad pełnym albumem Eibon. Stu to stuprocentowy profesjonalista, a zarazem prawdziwy pasjonat; współpraca z nim to przyjemność. Prowadzona przez niego wytwórnia, Aesthetic Death, to prawdziwa szansa dla nieznanych, niszowych zespołów wyłaniających się z undergroundu, które chciałyby zaistnieć na scenie i przebić się do świadomości słuchaczy.

Takie słowa pochlebiają tym bardziej, kiedy usłyszysz je od kogoś, kto doskonale wie, o czym mówi, ma pełną świadomość, o co chodzi w ekstremalnym graniu, do jakiego bez wątpienia zalicza się doom metal. Jednak, niezależnie od tego, że czujemy się docenieni, odczuwamy także pewien rodzaj presji i ciężar odpowiedzialności, jeśli chodzi o nasze kolejne, przyszłe wydawnictwa. Z drugiej strony, jesteśmy także świadomi swych możliwości, wierzymy, że jesteśmy zdolni nagrywać interesującą muzykę, która zamiast trwać w miejscu, będzie podlegać ciągłym zmianom w miarę upływu lat.

Mam nadzieję, że kiedy ten wywiad ujrzy światło dzienne, będziemy już mogli ogłosić pierwsze szczegółowe dane dotyczące zbliżającej się trasy i/lub potwierdzić nasz udział w jakichś przyszłorocznych letnich imprezach. Zobaczymy, z pewnością Roadburn jest jednym z tych miejsc, choć na pewno nie jedynym, w których wspaniale byłoby mieć okazję zaprezentować się szerszej  publiczności.

Gdybyśmy usłyszeli to pytanie kilka miesięcy temu, z pewnością powiedziałbym, że na czele listy jest Eyehategod, ale zagraliśmy z nimi na jednej scenie w kwietniu tego roku w Paryżu. To był  niesamowity wieczór, a nasze marzenie wreszcie się ziściło! Teraz, pomijając zespoły, które po prostu lubimy i które niejednokrotnie nie mają nic wspólnego z metalową sceną, które już nie istnieją, albo nie grają na żywo, byłoby dla nas zaszczytem i wielką przyjemnością zagrać z takimi bandami jak Neurosis, Fleshpress czy - odkąd się reaktywowali - Autopsy, który ma wśród nas wszystkich prawdziwych, wiernych fanów.

Okazja ku temu przedsięwzięciu nadarzyła się dzięki Chrisowi z HKY, który skontaktował się z nami i zapytał, czy przypadkiem nie bylibyśmy zainteresowani zarejestrowaniem z nimi splitu. Zgodziliśmy się rzecz jasna od razu, po czym specjalnie na tę okazję nagraliśmy jeden, całkiem nowy utwór zatytułowany "Sublevel". Został odegrany na żywo, z udziałem Guillaume'a.

Poza wspomnianym już splitem z Gliorior Belli, mamy w zanadrzu kilka innych projektów, o których więcej wiadomo będzie niebawem, więc miejcie na nas oko. Chcemy także grać tak często, jak to tylko będzie możliwe i promować "Entering Darkness", także na przyszłorocznych festach.

Wielkie dzięki za wsparcie, i to od pierwszych dni! Rozmowa z wami to czysta przyjemność. Wszystkich zainteresowanych zapraszamy do odwiedzenia naszych stron www:  http://www.eibonmetal.com i http://www.myspace.com/eibonmetal