Dianoya

To było dość późno, jakoś pod koniec podstawówki. Wszystko zaczęło się za sprawą najpierw Maćka Nowaka (notabene redaktora naczelnego pisma "Perkusista"), który jako pierwszy pokazał mi gitarę i z tego, co pamiętam, zrobił mi szybki test na muzykalność. Niedługo potem poznałem Pawła Sapiję (realizatora w studio Krzysztofa Maszoty NPP), u którego zacząłem pobierać pierwsze lekcje. Chłopaki mieli swój zespół - thrashowy Morlog! Grali zarówno covery grup Metallica i Megadeth, jak również własne kompozycje. W tamtym okresie marzyłem o tym, żeby rysować, zajmowałem się tym codziennie po kilka godzin, ale Maciek z Pawłem wszystko popsuli (śmiech). Dorastałem wraz z nimi w przysłowiowym "garażu". To był piękny okres, prawdziwy azyl.

Dla mnie były to dwa momenty. Pierwszy miał miejsce wtedy, gdy uznałem, że chciałbym codziennie grać na gitarze, tak jak w czasie kilku tygodni spędzonych na występach w warszawskich ogródkach nad Wisłą. Strasznie spodobały mi się te nocne występy i imprezy, tym bardziej że jeszcze mi za to płacili (śmiech). Wtedy uznałem, że chciałbym tak codziennie. Oczywiście naczytałem się rozmaitych wywiadów z muzykami grającymi w lokalach na Sunset Strip, i to dodatkowo mnie nakręcało... Byłem młody. Drugim etapem była decyzja pójścia do szkoły muzycznej. Chciałem poznać nuty, doskwierał mi głód "nowej", dla mnie nieznanej muzyki, ale przede wszystkim chciałem spotkać nowych, grających ludzi. Tak się zaczęło prawdziwe granie - ćwiczenia i nauka, a wszystko pod okiem Roberta Lewandowskiego (redaktora "Gitarzysty") w duchu Krzysztofa Komedy w Autorskiej Szkole Muzyki Rozrywkowej i Jazzu.

Wiesz, takich miłych i niemiłych sytuacji było naprawdę dużo. Trudno jest mi sobie cokolwiek konkretnego przypomnieć. Jeśli chodzi o pracę w studiu, to niewątpliwie dużo mi pomogły uwagi Pawła Sapiji. Również dwutygodniowa sesja nagraniowa z Piotrem Pniakiem wiele mnie nauczyła. W graniu na żywo nie miałem zbyt wiele możliwości, aby się od kogoś uczyć. Do wszystkiego (kontrola brzmienia, barwa) dochodziłem sam, grając po prostu w klubach.

Ćwiczę codziennie - to podstawa. Jeśli chodzi o konkretne zagadnienia, to jest tego sporo. Myślę, że o technicznym aspekcie nie ma co mówić, po prostu ćwiczę sprawność i precyzję artykulacji, chociaż to nudne (śmiech). Zdecydowanie wolę koncentrować się na improwizacji, głównie z Abersoldem, a czasami też z własnymi pomysłami harmonicznymi. Niejednokrotnie zdarza mi się spisywać fragmenty solówek innych muzyków (nie są to tylko gitarzyści), po czym staram się przetwarzać dany motyw i grać go po swojemu. Opcji ćwiczenia mam wiele, mógłbym jeszcze tak długo, długo opowiadać.

Sam nie wiem... Jestem rockmanem, który otarł się o inne gatunki muzyki i który stara się w miarę sprawnie poruszać w różnych stylach muzycznych.

Było ich naprawdę wielu: Mustaine, Meola, Schon, Lukather, Stern, no i chyba zawsze obecny i ukochany Eddie Van Halen. Mówię o Van Halenie właśnie tak, bo prędzej czy później zawsze do niego wracam. On ma wszystko - dar komponowania, brzmienie, styl, feeling... po prostu Eddie.

Obecnie gram na Fenderach Stratocasterach - mam trzy modele, które różnią się zarówno rodzajem drewna, jak i samą elektroniką. Wszystkie były modyfikowane przez Piotra Witwickiego, ponieważ tylko on wie, o co dokładnie mi chodzi. Jeśli chodzi o wzmacniacze, to korzystam z następujących: Marshall JCM 900, Rivera Knucklehead i Mesa Boogie Road King.

Kilka kostek MXR-a i Bossa, zresztą nic nadzwyczajnego. No może jeden, wyjątkowy Xotic BB Preamp, ale akurat nie używam go na koncertach naszej grupy.

Nie graj tylko dla samego siebie, twoja muzyka jest również dla twoich potencjalnych słuchaczy. Pamiętaj o tym!

Ciekawy, choć na początku trudny do przyswojenia materiał. Dla mnie nietypowe granie, z którym nigdy wcześniej nie miałem do czynienia. Cieszę się, że chłopaki zaprosili mnie do współpracy, warto było podjąć walkę (śmiech).