Derek Trucks

Owszem, ostatnio dużo pracowałem, ale lubię wyzwania i było to dla mnie wspaniałe doświadczenie. Wyzwaniem jest pracować z tyloma różnymi muzykami, a czerpanie od nich pomysłów to prawdziwa inspiracja. W zeszłym roku miałem możliwość grać w trzech różnych zespołach...

Jestem dość młody, więc to mnie w ogóle nie męczy. Myślę, że skupianie się na jednym tylko projekcie byłoby zbyt nudne. Sytuacja, w której żongluję kilkoma projektami na raz, pozwala mi zachować formę. Muszę utrwalać materiał, dzięki czemu wszystko mam wyćwiczone na świeżo. Mam tyle pomysłów i chciałbym robić tyle rzeczy... To wszystko pozwala mi żyć z pasją.

Blues sam w sobie nie wydaje mi się być zbyt ekscytujący, ja raczej próbuję nagrywać bardziej w duchu starej dobrej wytwórni Chess Records. Wygrzebuję więc dawne melodie i rytmy, które gdzieś się pogubiły. Usiłuję odtworzyć ich brzmienie, prostotę oraz naturalną bezpośredniość bluesa. Piosenki Wolfa były już nagrywane w nowych wersjach, ale zostały nazbyt wygładzone. Ja zamierzam wrócić do wersji oryginalnej, z tym charakterystycznym pazurem i wszelkimi niedoskonałościami.

Nigdy bym nie przypuszczał, że będę miał szansę grać z moim idolem. Może to nie zabrzmi skromnie, ale niestety nie jestem w stanie przyjąć wszystkich składanych mi propozycji, a wyjechanie na roczną trasę w ogóle nie wchodzi w rachubę. Eric Clapton to jednak zupełnie inna sprawa. Gdy do mnie zadzwonił, zgodziłem się bez chwili wahania. Jest to niezwykle ciekawe doświadczenie, móc koncertować z osobą, na której muzyce się dorastało i którą traktowało się niemal jak Boga. Miałem okazję poznać go bliżej jako zwykłego człowieka i muszę powiedzieć, że nie rozczarowałem się. Bardzo go szanuję, i to nie tylko jako gwiazdę światowego formatu. Czasami wielkie gwiazdy tracą przy bliższym poznaniu - np. kiedy idzie się z nimi na piwo, wówczas zdarza się, że nagle spadają z piedestału. Jednak Eric Clapton i Allman Brothers mają w sobie tyle pokory i autentyczności, że nie da się ich nie szanować. Jest to wręcz niezwykłe, zważywszy na fakt, że odnieśli taki sukces. Dla mnie trasa była niezapomnianym przeżyciem. Zanim rozpoczęła się jej druga połowa, wszyscy zdążyliśmy się zaprzyjaźnić i czuliśmy, że razem tworzymy kawał dobrej muzyki.

Nie wchodziliśmy sobie w drogę, ponieważ każdy potrafi robić coś innego, to znaczy grać rzeczy, których nie potrafią pozostali. Eric to Eric, Doyle Bramhall gra na leworęcznej gitarze do góry nogami w stylu Alberta Kinga, a ja jestem od techniki slide w stroju open-E. To trzy zupełnie inne style gry. Poza tym każdy gra z odpowiednim wyczuciem i umiarem, dzięki czemu utwory nie wydawały się zbyt przeładowane. Myślę, że Eric wie, jak wyzwolić w kolegach pozytywną energię i potrafi ją zręcznie podsycać - czasami wszyscy tego potrzebujemy. Koncert na rzecz Crossroads był wielkim wydarzeniem, obfitującym w magiczne wręcz chwile. Johnny Winter zagrał ze mną i moim zespołem. Natomiast zespół Erica, Blind Faith, wystąpił ze Stevem Winwoodem. Granie takich utworów, jak "Pearly Queen", "Presence Of The Lord", "Can’t Find My Way Home" czy "Had To Cry Today" było naprawdę wspaniałym przeżyciem. Szczególnie, że te piosenki nie były grane na koncertach już od lat. Winwood grał i śpiewał, dawał z siebie wszystko. Nigdy tego nie zapomnę.