Tony MacAlpine, Billy Sheehan (Devil’s Slingshot)

Ja nie komponuję w taki sposób. Wiele kawałków nabierało innych kształtów, niż się spodziewaliśmy, ale tak się właśnie dzieje, gdy spotkają się prawdziwi muzycy. Wiele kompozycji pisałem na pianino i o trzeciej nad ranem nagrywałem na magnetofon czterośladowy. Jednak nigdy nie wiadomo, jaką wersję utwór przybierze ostatecznie. Mam tu na myśli etap, na którym do akcji wkraczają pozostali koledzy. Najpierw poznaję zdanie Virgila oraz jego wizję tego, jak ma wyglądać sekcja rytmiczna. Potem Billy Sheehane  dorzuca swoje trzy grosze, ja z kolei też, i dopiero potem wyłania się końcowa wersja utworu. A zatem każdy nowy kawałek powstaje w sposób dynamiczny, co nam zresztą całkowicie odpowiada.

Utwór nabiera ostatecznych kształtów dopiero po konsultacji z całym zespołem. Wszystkie kompozycje nagrywaliśmy oddzielnie, poszczególne ślady zrzucaliśmy do plików WAV, a następnie przesyłaliśmy je sobie przez Internet. Virgil przylatywał z trasy koncertowej, którą akurat odbywaliśmy, i nagrywał swoją partię na perkusji. Następnie gotowe pliki posyłaliśmy do Billy’ego, który pracował w Los Angeles i tam dogrywał bas. To było niesamowite - wszyscy trzej nagrywaliśmy swoje partie oddzielnie, wymienialiśmy się plikami przez Internet i obserwowaliśmy, jak rozwijają się nasze utwory!

No cóż, jestem zadowolony, ponieważ jestem jedyną osobą w zespole odpowiedzialną za klawisze. Nie ma więc ryzyka konfliktu. Nie mam też problemu z innym klawiszowcem, który, powiedzmy, gra za głośno. Poza tym mam okazję współpracować z najwspanialszymi muzykami na świecie. Choćbym bardzo się starał, to nie potrafię znaleźć żadnych minusów w naszym składzie.

Ja więcej czasu spędzam na graniu na pianinie i czytaniu nut niż na improwizowaniu. Ponieważ dużo utworów komponuję na pianino, nie mam możliwości poświęcić tyle czasu na ćwiczenie co Billy. No i jest jeszcze Virgil, który ćwiczy praktycznie przez cały dzień!

To nie ma dla mnie znaczenia. Tak naprawdę gram na obu instrumentach jednocześnie: prawą ręką na klawiszach, a lewą na gitarze. Nie zastanawiam się, który z tych instrumentów wolę. Najważniejsza jest miłość do muzyki. Bardzo ważna jest także wyobraźnia. Od wczesnych lat nie musiałem słyszeć muzyki, wystarczyło, że widziałem nuty. W ten sposób rozwijałem swoją wyobraźnię. Moi rówieśnicy przez całe dnie słuchali muzyki, ja zaś mogłem ją godzinami czytać.

Tak, gram na gitarach sygnowanych moim nazwiskiem - Carvin Tony MacAlpine TMAC. Wykorzystuję zarówno modele sześcio-, jak i siedmiostrunowe. To gitary z przetwornikami pasywnymi, chociaż ostatnio rozpocząłem testy nowej gitary, na pokładzie której znajduje się już układ aktywny. Stosuję też pedał głośności, kaczkę Jim Dunlop Crybaby i delay firmy DigiTech - TSR-12. Crybaby to wersja przerobiona, w której mam zamontowany korektor graficzny. Dla mnie posiadanie kaczki bez możliwości zmiany charakteru brzmienia byłoby nieprzydatne, ponieważ gram w pomieszczeniach o zróżnicowanej charakterystyce. Czasem jest sprzężenie zwrotne, które można zminimalizować za pomocą korektora graficznego. Nie jestem fanem monstrualnych skrzyń rackowych wypełniony procesorami. Używam dwóch wzmacniaczy Hughes & Kettner, przy czym z jednego wykorzystuję tylko preamp, a z drugiego sekcję końca mocy.

Jeśli mamy do dyspozycji mniejszą ilość sprzętu, to oczywiste jest, że minimalizujemy ryzyko awarii i powstawania wszelkich problemów. Niejednokrotnie bywałem świadkiem, jak inni muzycy mieli problemy na scenie - wiesz, że od jednego kabelka zależy dany sygnał. Na dźwiękowcach dzisiaj nie można polegać i jest tyle rzeczy, które mogą pójść nie tak... Wielu gitarzystów, których znam, ma problem z korektorem graficznym. Nie mają pojęcia, jak umiejętnie wykorzystać to urządzenie. Mnie w użyciu korektora przed każdym występem pomaga dźwiękowiec. On dokładnie wie, jak uzyskać najlepszy efekt, żeby gitara była dobrze osadzona w całym planie dźwiękowym. Zresztą każda sala jest inna, dlatego właśnie poświęcamy bardzo dużo czasu na próby dźwięku. Jednym z najlepszych brzmień, jakie słyszałem do tej pory, było to uzyskane na koncercie poświęconym Jasonowi Beckerowi. Eddie Van Halen miał tylko jeden zestaw głośnikowy i głowy Marshalla. Gitarę podpiął bezpośrednio do głowy i tym sposobem udowodnił, że najprostsze rozwiązania są najlepsze - za pomocą podstawowego sprzętu uzyskał najlepsze brzmienie.

Z efektów może być kaczka. To podstawowy efekt. Kaczka nadaje brzmienie, natomiast pedał głośności zapewnia odpowiedni feeling.

Muzyka to sztuka uczenia się, co z kolei jest wyrazem życia. Mój nauczyciel mówił, że najpierw trzeba umieć żyć, żeby grać dobrą muzykę. Facet, który siedzi i ćwiczy osiem godzin dziennie, nie zna ludzi, nie wie czego oni chcą słuchać. Nie będziesz rozwijał się muzycznie, jeśli nie zaczniesz jammować z innymi. Od starszych muzyków można się bardzo wiele nauczyć, tym bardziej że w muzyce chodzi przede wszystkim o komunikację. Tak więc wyjdź z domu, poznaj innych muzyków i graj z nimi. Nie wystarczy siedzieć w domu i katorżniczo ćwiczyć.

W swoim życiu słyszałem bardzo wielu gitarzystów technicznych w akcji. Ich gry dobrze się słucha przez mniej więcej pięć minut. Potem się nudzi, bo zwinne palce to nie wszystko. Ważne jest to, co mamy w głowie i czy w grę wkładamy pasję. Zwinne palce są jedynie narzędziem, które pomaga wyrazić to, co się ma w sercu. Staram się o tym pamiętać na scenie. Mój nauczyciel wpoił mi, żeby się nie spieszyć. Dlatego oddycham głęboko, staram się nie grać za szybko, bo wtedy zgubię warstwę uczuciową. Jestem tego w pełni świadomy.