Scott Kelly (Neurosis, Shrinebuilder)

Było świetnie. Znakomity koncert, pełno bardzo miłych osób. Było to coś bardzo wyjątkowego.

Nie wiem. Ale możliwe, że latem - okaże się. Zagramy kilka koncertów w Europie. Jeszcze nie wiem, kiedy ani gdzie będziemy grać - jeszcze nie zakończyliśmy bookowania.

Aktualnie nie, ale wyobrażam sobie że kiedyś ten pomysł zrealizuję, bo to bardzo ciekawa idea. Nie wiem jednak jak to zrobić. W tym momencie dalej myślę, że to dobry pomysł, ale tutaj pojawia się kwestia ustalenia "kiedy, gdzie i jak".

Wydaję mi się, że to po prostu inny sposób odzwierciedlenia tego samego. Tak wyszło. Zawsze lubię odnajdywać inne sposoby wyrażania siebie samego. Był to sposób powrotu do tego, na czym się wychowałem.

Bardzo lubię Munly & the Lupercalians (amerykańska grupa grająca mroczną miksturę rocka, folku i country - przyp. jw.). I jeszcze jedna rzecz, wiem że nie są nowi na scenie muzycznej - chodzi o Godspeed You! Black Emperor. Widziałem ich trzy razy w Anglii - byli niesamowici!

Wiesz, wydaje mi się że nie da się tego uniknąć, bo ludzie zawsze działają na bazie skojarzeń. Ale na szczęście fani Neurosis są bardzo otwarci. Zwykle nie szukają jakiejkolwiek muzyki, ale chcą czegoś więcej. To nie jest dla nich problem, przyjść na koncert i posłuchać czegoś spokojniejszego i bardziej introspekcyjnego.

(Śmiech) To praktycznie cały "Ja"; taki właśnie jestem. Jestem również tym, co wyrażam artystycznie. Wydaje mi się, że nowy materiał uzewnętrznia odrobinę radości, którą odczuwam w moim życiu, radości, która jest we mnie - bo nigdy prostu nie wiedziałem jak ją wyrazić w odpowiedni sposób.

Osobą wierzącą w Boga? Nie. Ale jestem osobą okazującą szacunek. Nie mówię, że wiem i rozumiem wszystko. A moja religia i zrozumienie wywodzi się z dźwięku, z muzyki - to jedyne medium za pośrednictwem, którego odnajduję swoją duchowość.

Nie bardzo, bo muzyka też na mnie tak działa. Wydaje mi się, że jest ona rzeczą, która zespala wszystko - wszystkie elementy dzielące wszystkich - łączy ich umysły w jedność. Muzyka łączy ludzi!

Lubię kolaborować z innymi ludźmi w kwestiach muzyki i innych rzeczy. Proces ten sprawia mi naprawdę dużą przyjemność. Myślę, że to ważna rzecz, aby muzyk to robił. Ale, na dłuższą metę, dla mnie to wszystkie kolaboracje są tym samym - nie czuję jakiejś dużej różnicy. Muzyka nie musi być głośna; dla mnie ciężar wiąże się z emocjami przekazywanymi za jej pośrednictwem - a nie głośnością czy czymś w tym stylu. Właśnie to lubię - ciężką muzykę i ciężki dźwięk.

Wiesz, kiedy zakładaliśmy zespół, to wszystko, wszystkie pomysły, mieliśmy już w głowach, i to że wylądowaliśmy w końcu w tym punkcie nie było dla nas wielkim zaskoczeniem. Po prostu potrzebowaliśmy czasu żeby wymyślić jak to osiągnąć. I wydaje mi się, że już na ostatnich trzech albo czterech piosenkach na naszej drugiej płycie, osiągnęliśmy to, co chcieliśmy. Nie mieliśmy osoby, która zagrałaby w nas na klawiszach, itp., więc kiedy skończyliśmy nagrywać drugi album, zaczęliśmy kombinować jak znaleźć kogoś takiego w naszym mieście. Było to bardzo trudne, bo nie było zbyt wielu ludzi, którzy zajmowali się podobnymi rzeczami. Oczywiście jak tylko zaczęliśmy wykorzystywać dźwięki, generowane przez takie instrumenty i obmyślać sposób ich wykorzystania w procesie twórczym, stało się to bardzo uzależniające. Bez problemu można było zrezygnować z gitar i basu, dodać klawisze i uzyskać potężną dawkę dźwięku. A po złożeniu wszystkiego do kupy - uzyskaliśmy właśnie taki dźwięk.

Nie sądzę - już raz go zrobiliśmy i nie chciałbym się powtarzać. Tzn. to fajny pomysł, ale nie jestem pewien czy zrobimy tak jeszcze raz. Możliwe, ale nie rozmawialiśmy o tym zbytnio. No i nie czuliśmy inspiracji, żeby to powtórzyć. Myślę, że czasami najlepiej jest wykorzystać coś, pomysł, raz i zostawić w spokoju.

Jasne otrzymaliśmy kilka ofert, ale nie zdecydowaliśmy się na żadną. Uznaliśmy, że nie chcemy być częścią tej maszyny. Neurosis musi być bytem niezależnym. Nigdy, przenigdy, nie możesz pozwolić, aby ktoś mówił Ci co masz robić.

Wydaje mi się, że wszyscy lubią ją na różne sposoby. To coś, do czego wszyscy się przyzwyczaili - wszyscy zajmujemy się tym od dawna i jesteśmy jedną wielką rodziną. Tworzymy coś na kształt rodzinnego interesu. Więc, kiedy zbieramy się razem na koncerty, towarzyszą nam dzieci i żony. I każdy nam pomaga. Mój syn był naszym "roadie", a córka Jasona przez jakiś czas była naszym oświetleniowcem. Staramy się żeby dzieci nam pomagały, a one szanują to, że trzymamy się tego, co sobie założyliśmy. Dzieci lubią ciężką muzykę, ale nawet jeśli nie jest to ich ulubiony gatunek - szanują go. Mogłoby to wydawać się trochę dziwne, gdyby Neurosis była ich ulubioną kapelą na całym świecie.

Tak mam stałą pracę - jestem dźwiękowcem w teatrze wystawiającym sztuki Shakespeare’a i podobnego typu rzeczy.

Ciągle piszemy materiał i powoli zbliżamy się do końca. Mamy pełno nowych utworów, a część z nich gramy już na żywo. Myślę, że z powodu naszych zajęć i podobnych kwestii, będzie można go usłyszeć w 2012 r. Mam nadzieję, że nagramy go w tym roku. Taki mamy plan.