Michał Dziedzic (Entropia)

Cześć i czołem! Entropia powstała jesienią 2007 roku w Oleśnicy. Początkowo graliśmy we trójkę - ja jako gitarzysta i wokalista, basista oraz drugi wokalista Marek Ceńkar i bębniarz Patryk Budzowski, potem dołączył do nas klawiszowiec Damian Dudek. Początki jak wiadomo są trudne; pierwszy rok wspólnego grania był próbą określenia własnego stylu, któremu nadawaliśmy potem dalszy szlif. Graliśmy koncerty, kompletowaliśmy sprzęt, pisaliśmy utwory, zdobywaliśmy doświadczenie. Po drodze zarejestrowaliśmy dwie EPki, z których najnowsza 'Chimera' to wręcz kanoniczny post-metal. Bywało bardziej eksperymentalnie, bywało luźniej i lżej, czasem nie do końca poważnie, bawiliśmy się też ciężkimi klimatami. Materiał, który obecnie piszemy, jest jednak w dużym stopniu inny od tego, co stworzyliśmy do tej pory, nasza muzyka naturalnie ewoluuje w kierunkach, które nas interesują, a z którymi niekoniecznie musieliśmy się utożsamiać u zarania działalności zespołu.

Słuchamy najróżniejszej muzyki, od Milesa Davisa do Silencera. Każdy lubiany przez nas wykonawca na pewno ma jakiś delikatny wpływ na muzykę, którą tworzymy. Jednak osobiście nie powiedziałbym, że święta trójca Isis - Cult of Luna - Neurosis, co można wywnioskować chociażby po naszym myspace, należą do naszych głównych inspiracji. Cały fenomen post-metalu wydaje się powoli umierać śmiercią naturalną, pojawiła się cała masa epigonów zapatrzonych w nisko przestrojone gitary i biernie powielających muzykę pisaną przez ich idoli, tymczasem liderzy gatunku wydają wtórne płyty, które są odgrzewaniem po raz n-ty tych samych schematów. Trzeba odrzucić ten instynkt stadny i szukać nowych rozwiązań, być krytycznym i źródła muzyki upatrywać we własnym wnętrzu.

W czasie, gdy powstawaliśmy, post-metal reprezentowany był przez garstkę wykonawców, których każdy album był małym arcydziełem, przy czym zespołów tych było na tyle mało, że całą scenę i jej odśrodkowe tendencje dało się łatwo śledzić. Z czasem pojawiły się zespoły, które po prostu przejęły środki wyrazu upatrzone u swoich idoli bez żadnego wkładu własnego, stąd obecnie mamy do czynienia z istnym atakiem klonów. Przyznam, że nie pamiętam żadnego post metalowego albumu w zeszłym roku, który przykułby moją uwagę. Może formuła po prostu się wyczerpała? W związku z tym, że siedzimy w tych klimatach już długo, potrafimy dość obiektywnie ocenić panujący w gatunku regres. Nie chcemy podążyć tą samą drogą, dlatego chcemy poniekąd ‘odkryć’ tę muzykę na nowo nie bojąc się eksperymentowania. Szufladka ‘post-metal’, nie mówiąc już o post-rocku, jest obecnie tak wyeksploatowana, że niektórych wręcz odrzuca - my chcemy swoją muzyką pokazać, że środki wyrazu, jakie oferuje ten gatunek, są dopiero początkiem przygody i da się na nich jeszcze zbudować coś przykuwającego uwagę.

Faktycznie nasze utwory, a zwłaszcza instrumentalne partie, mają w sobie coś z soundtracku, ale nie był to efekt zamierzony. Obstajemy przy tym, aby utwór opowiadał pewną historię, stąd ciężko byłoby pogodzić go z materiałem filmowym, który nie pokrywałby się z jego przesłaniem. Wyrwanie określonej partii muzyki z kontekstu na potrzeby soundtracku mijałoby się z celem. Muzyka, którą gramy, może być na pewno dobrym soundtrackiem codzienności i jej bardziej przygnębiających aspektów i z takim też zamysłem powstawała.

Myślę, że muzyka, którą gramy, jest w pewnym sensie formą terapii, aczkolwiek nie ujmowałbym tego tak jednoznacznie; granie jest dla nas pasją i służy nam do wyrażania całej gamy przeżywanych emocji i powinno być to dostrzegalne w naszych utworach.

Wokal jest jednym z instrumentów i nie odnosi się to tylko do "Limits", ale wszystkich granych przez nas kawałków. Lekkie schowanie wokalu w miksie nadaje całości ciężaru, ponadto w naszej muzyce dzieje się dużo i przytłaczający wokal tylko przeszkadzałby w odbiorze.

Z publiką bywa różnie, dla przeciętnego słuchacza gramy muzykę totalnie niestrawną z przeciętną długością utworów oscylującą koło 10 minut, stąd staramy się organizować koncerty w taki sposób, żeby trafić do odpowiedniej grupy odbiorców. Z pewnością odbiór takiej muzyki jest lepszy po wcześniejszym jej zgłębieniu w domowym zaciszu. Można powiedzieć, że reakcje publiki na nasze koncerty są entuzjastyczne, staramy się przekazać na żywo energię zawartą w naszych kawałkach najlepiej jak umiemy, o czym wiele zespołów grających w podobnym klimacie chyba zapomina. W Polsce od paru lat post-metal jest dość popularny, zwłaszcza dzięki portalowi last.fm wręcz obleganemu przez Polaków, o popularności post-rocka nie wspominając. Tides From Nebula to jeden z wielu przykładów na to, że Polacy czują się dobrze w tych klimatach i potrafią je twórczo rozwijać.

Neuro Music to okazja dla zespołów takich jak my na poznanie nowych ludzi, zdobycie kontaktów i pewnego rozgłosu. Dzięki takim inicjatywom zespoły z podziemia mogą się pokazać, scena się jednoczy, muzyka trafia do wielu nowych odbiorców. Poza tym jestem sympatykiem Firleja, gdyby nie ten klub, który w poprzednich latach ściągnął do siebie praktycznie całą czołówkę gatunku, post-metal byłby totalną niszą w Polsce.

Bardzo dobrze wspominam koncert Isis z 2007 roku, po występie High on Fire w 2008 miałem przez tydzień spore problemy ze słuchem. Z zeszłego roku świetnie wspominam koncert Altar of Plagues na Asymmetry 2.