Neal Schon

To nasz najlepszy album od czasów "Escape" czy "Frontiers". Ale muzycznie różni się od tych płyt. Jest bardziej majestatyczny i bardziej mistyczny. Lepiej sprawdzi się w Koloseum niż w radiu AM, z którym dużo współpracowaliśmy w naszej karierze. Jeśli już mowa o radiu, nie nagrywaliśmy tej płyty z myślą o emisji w nim. Nie czuję potrzeby nagrywania tylko dla tego medium, ponieważ to by oznaczało pracę z zegarkiem w ręku: "No tak, ta solówka ma już 10 sekund, więc już wystarczy!". Takie podejście mi nie odpowiada. Pracowałem nad płytą długo i z bardzo dużym zaangażowaniem, mam więc nadzieję, że to słychać. Może dlatego tak ją kocham - to przecież moje dziecko! Pojechałem do Nashville i miksowałem ją dzień po dniu. Wróciłem i znowu miksowałem... Tak więc spędziłem wiele wyczerpujących godzin w studiu. Jak skończyłem, usiadłem i wziąłem głęboki oddech. Wiedziałem, że teraz muszę się od niej odciąć, muszę pozwolić jej żyć własnym życiem. Takie odczucia nie towarzyszyły moim poprzednim płytom. Ostatnio mam na tym punkcie obsesję, nie wiem, a może się starzeję...?

Na tym mi właśnie zależało. Wiele materiału, który pisaliśmy, począwszy od lat 80., to utwory wolne, dla przykładu "Faithfully" czy "Open Arms". Ale to są żelazne punkty naszych koncertów i ludzie są rozczarowani, jak ich nie gramy - jeszcze byśmy czymś dostali od widowni, więc nie chcemy ryzykować (śmiech). Dlatego chciałem, żeby na tej płycie znalazły się bardziej rockowe klimaty, choć nie miałem zamiaru pisać nowego "Separate Ways" czy "Stone In Love". Jak raz się coś takiego napisało, łatwo to później powtórzyć - wystarczy trochę zmienić progresję akordów, i gotowe!

Podoba mi się melodia w utworze "City Of Hope", cały utwór ma taki klimat, jakby był grany na jam session. Rozłożone akordy stworzyłem w pokoju hotelowym przed nagraniem DVD z koncertu "Live In Manilla". Zawsze, kiedy jestem poza domem, mam ze sobą mały rejestrator i nagrywam na nim pomysły na riffy.

Pierwsza solówka się wznosi - ja po prostu uwielbiam partie solowe, w których ma się wrażenie, że gitara szybuje wysoko w przestworzach. Potem następuje zwrot i solówka skręca się i zawija. Bardzo podoba mi się zakończenie, w którym jammujemy z perkusistą Deenem Castronovo - oczywiście za każdym razem inaczej, i w tym jest właśnie cały urok!

Klawiszowiec Jonathan Cain miał pomysł na "Chain Of Love", ale ja miałem podobny riff, który brzmiał nieco orientalnie, w stylu Led Zeppelin. Napisałem go kilka lat wcześniej - był bardziej rozbudowany niż riff Caina. Zapadła decyzja, że pójdziemy bardziej w stronę mojego riffu. Zawsze tak robimy - on coś podrzuca, razem tego słuchamy i dopasowujemy to do wspólnej wizji.

Kevin jest niezwykle muzykalny, jak dla nas to nawet aż za bardzo... Sami jesteśmy bardzo wrażliwi na muzykę i nie jesteśmy przyzwyczajeni do tego, że ktoś przychodzi i zmienia nam aranżacje za pomocą Pro Toolsa. Zawsze spędzamy dużo czasu na próbach i kiedy wchodzimy do studia, gramy z marszu - ja nagrywam solówki praktycznie za pierwszym podejściem. Kevin jest pod tym względem moim zupełnym przeciwieństwem. On tworzy gotowe sekcje i potem dowolnie je przestawia, stosując do tego takie narzędzia jak Pro Tools. Mówi na przykład: "Może wsadzimy ten fragment tutaj? Przecież on tu pasuje". Owszem, to nawet ciekawe podejście, ale ja wolę siedzieć w studiu z zespołem i po prostu grać.

O tak, jesteśmy ze sobą bardzo szczerzy! Mnie przezywają Pan Subtelny, bo zwyczajnie walę prosto z mostu. Kevin i ja podchodziliśmy do siebie jak pies do jeża, dużo się kłóciliśmy. Aż w końcu pewnego dnia przysłał mi e-maila z gratulacjami. Gratulował mi mojej wizji płyty, bo dostała rewelacyjne recenzje. Odpisałem mu krótko, że "dziękuję". No cóż, nawet Kevin Shirley od czasu do czasu się myli.

Miałem dwa prototypy Fendera z Custom Shopu, z których jeden to Telecaster, a drugi Stratocaster. Oba mają mahoniowe korpusy typu through-neck z komorami rezonansowymi. Całość jest uzupełniona klonowymi płytami wierzchnimi. Grałem też na gitarach PRS Singlecut Custom, które Paul Reed Smith wykonał dla mnie 10 lat temu. W studiu znalazł się też prototyp gitary Schon, przy wykonaniu której chciałem współpracować z firmą Fernandes. Zapłaciłem za nią nawet kaucję (śmiech). Do tego używałem przetworników Seymour Duncan Custom, które oferują doskonale zbalansowane brzmienie.

Na ostatnich targach NAMM wpadłem na Paula i bardzo nakręcił się pomysłem zrobienia modelu dla mnie. Później spotkaliśmy się już w fabryce. Zasypałem go pomysłami. Chyba był w szoku, bo nic nie mówił, tylko coraz bardziej wybałuszał oczy. Myślę, że nowa gitara powinna do mnie trafić, zanim wrócę z trasy koncertowej. Będzie to model semi-hollow body, zbudowany podobnie jak 335. Mam mostek Floyd Rose, dlatego w części środkowej będą musieli zainstalować solidny kawałek drewna!

Gryf będzie większy, dlatego łatwiej będzie się na nim grało. No i sama gitara będzie dość duża - coś jak stary Ibanez George’a Bensona, tylko nieco cieńsza. Uwielbiam to połączenie konstrukcji typu semi-hollow i solid, a przede wszystkim to specyficzne brzmienie powstające w wyniku takiego połączenia. A przetworniki? Jeszcze zobaczymy, na jakie się zdecyduję. Paul ma własne pickupy i najpierw muszę posłuchać, jak one brzmią. Mam swoje własne typy, na przykład DiMarzio Fast Track i obok Fernandes Sustainer przy gryfie. A jeśli uda mi się zdobyć stary PAFz 1957 roku, to na pewno go zamontuję!

Niezupełnie, ponieważ jestem naprawdę zadowolony z brzmienia, które udało mi się uzyskać na ostatniej płycie. Miałem w studiu kilka wzmacniaczy: głowy Bogner, Diezel i Marshall (zarówno stare, jak i nowe modele). Ale album nagrałem przy użyciu dwukanałowego Blackstara Series One 100. Gości z firmy Blackstar poznaliśmy na festiwalu Download. Za kulisami mieli przygotowane swoje wzmacniacze. Podpiąłem się do jednego z nich i byłem naprawdę pod dużym wrażeniem ich brzmienia. Poprosiłem, żeby przysłali mi kilka na próbę, no i w efekcie kupiłem parę z nich. Jeśli zaś chodzi o efekty, to nie używałem ich zbyt wielu. Podczas pracy towarzyszył mi Wampler Brent Mason Hot Wired (ten pomarańczowy), dzięki któremu brzmienie stało się bardziej nasycone, zbliżone do tego, co można uzyskać, stosując lampy. Musiałem tu znaleźć złoty środek, ponieważ bez Wamplera dźwięk dostaje mimo wszystko większego kopa. Załączenie go powoduje, że brzmienie staje się bardziej aksamitne. To eteryczne brzmienie przypominające klawisze tak naprawdę pochodzi z gitary. Użyłem tu procesora Fractal Axe-Fx. W utworze "Venus" są partie grane na skrzypcach, które podążają za partiami gitarowymi. Uzyskałem ten efekt dzięki syntezatorowi Roland Fantom.

Chyba żaden. Wciąż podziwiam tych samych gitarzystów, co dawniej. Za młodu moim natchnieniem byli tacy muzycy, jak Jeff Beck czy B.B. King... Przecież nadal są niesamowici, nieprawdaż? Nie ma powodu, dla którego moja muzyka miałaby się z czasem zmieniać. To, że jestem starszy, nie znaczy, że muszę brzmieć inaczej, chociaż przyznam się, że nagrywałem też płyty spokojniejsze, akustyczne, takie jak "Beyond The Thunder". Czyli lekko, miło i melodyjnie. Ludzie z mojej wytwórni byli dosłownie zachwyceni tym krążkiem i chcieli nawet, żebym nagrał jeszcze dwadzieścia takich (śmiech). Ale nie mogłem tego zrobić. Ze mną jest tak, że z jednej strony uwielbiam jeździć szybko na motorze do pracy, ponieważ kocham adrenalinę, ale z drugiej strony lubię też spokojnie jeździć na rowerze... Wszystko to ma odzwierciedlenie w mojej grze.