Kari Amirian

Rozumiem ten mechanizm. Potrzeba porównania, odniesienia się do czegoś co istnieje, jest bardzo naturalna, a bycie porównaną do królowej Islandii, której słucham od dziecka, nie jest czymś najgorszym, co mogło mi się w życiu przytrafić (śmiech). Pytanie tylko czy tego rodzaju uproszczenia nie wprowadzają w błąd słuchaczy. Jak myślę o trzech ostatnich latach spędzonych na bardzo konsekwentnym szukaniu własnego języka, to nie łatwo mi się pogodzić z tym, że ktoś z "automatu", w jednej chwili podsumowuje mnie, wkładając do takiej czy innej szuflady. W momencie dość intensywnie rzucanych na ślepo porównań w mediach, marzyłam by zamieniły się w komentarze wynikające z głębszych osobistych odczuć. I tak się na szczęście stało!

To nie do końca tak...(śmiech). Tytuł, z pozoru oczywisty, ma ukryte, głębokie znaczenie. Podobnie jak lew na okładce, który także kryje w sobie tajemnicę. To moja zakodowana tożsamość, a lew to... "Daddy", przywódca, wojownik, stwórca. Bycie cennym w Jego oczach to fundament, który  buduje we mnie siłę  i charakter wojownika. Reszta się nie liczy. Nawiązuję do tego w tekstach piosenek, w nich należy szukać pełnej odpowiedzi.

Początkowo miałam wątpliwości, czy to dobry pomysł, ale z biegiem czasu, obserwując inne zespoły, stwierdziłam, że zaryzykujemy. Poza tym jestem pod skrzydłami wytwórni (NEXTPOP), której team tworzą naprawdę prawdziwi fachowcy, a przede wszystkim młodzi ludzie z ogromną pasją i świadomością. Oczywiście, fajnie jest poczekać z oficjalną publikacją do momentu wydania albumu, obserwować reakcje nie tylko dotyczące muzyki, ale także projektu okładki (co dla mnie było szalenie ważne), ale w dzisiejszych realiach, gdzie media są dość hermetyczne, a tradycyjne formy promocji nie do końca skuteczne dla debiutantów, Internet, a zwłaszcza portale MySpace i FB okazały się w moim przypadku strzałem w dziesiątkę. A atmosferę oczekiwania i tak udało się wytworzyć.

Jeśli chodzi o wytwórnię, sposób współpracy - nie. Tak jak wcześniej wspominałam, mam ogromne wsparcie ludzi którym zależy, by w naszym kraju zadziało się coś dobrego, a mi dają absolutną wolność w kwestiach artystycznych.

Dla mnie muzyka to forma ucieczki. Objawia się na dwóch płaszczyznach - emocjonalnej i duchowej, a czasem jedna miesza się z drugą. Pierwsza jest opowiadaniem rzeczywistości, szukaniem i odnajdywaniem prawdy o sobie samym . Druga - moja ulubiona - to rodzaj medytacji, przeniesienie się w inną czasoprzestrzeń, to próba pośredniczenia między tym co ludzkie, a tym co duchowe. To próba odbicia lepszej rzeczywistości, przeniesienia duchowych przeżyć na warstwy dźwiękowe. A wszystko to zebrane w całość identyfikuje mnie już nie jako muzyka, ale jako człowieka… Matko, ale się zrobiło duchowo i filozoficznie! (śmiech)

Ciekawe pytanie. Według mnie granica jest bardzo subtelna. Z jednej strony wszystko to, co robię artystycznie wynika z głębokiej potrzeby wyrażenia siebie, własnych przemyśleń, opowiedzenia swojej historii, więc w pewnym sensie podaję się ludziom na talerzu z podpisem "spróbujcie, to kawałek mnie, jeśli nie smakuje - nic nie szkodzi." Jeszcze przed wydaniem płyty obiecałam sobie, że będę sobą, że nie będę śpiewać o czymś w co głęboko nie wierzę, że na etapie produkcji będę wierna intuicji, że nie przepuszczę dźwięku, którego nie jestem pewna, itd.  Zrobiłam to dla siebie. Jeśli ludziom podoba się to, co robię - świetnie, że możemy być w tym razem. Jeśli nie - pace & love. A mówię o tym wszystkim dlatego, że dla mnie poczucie bycia na swoim terenie, ze swoją muzyką, w całkowitej zgodzie z ze sobą, bez szukania poklasku daje artyście autorytet, fundament do budowania własnego, mikroświata i ukazania go innym.

Dla mnie komponowanie nie jest kompensacją moich niedostatków. Gdybym o tym myślała, napisałabym requiem na orkiestrę strażacką. (uśmiech) Wiem, o czym mówi Julia, bo pokonywanie słabości, stawianie sobie wyzwań jest nieodłączną częścią naszego życia, nie tylko muzycznego. Ale wszelkie niedomagania tracę z pola widzenia kiedy zaczynam tworzyć - są ukryte w mollowych akordach i niech tam pozostaną.

Dokładnie tak. Wszystkie piosenki powstały pod wpływem impulsu, w bardzo naturalny, niewymuszony sposób, podczas długich godzin spędzonych przy fortepianie. Improwizacja daje mi wolność w wyrażaniu siebie. Uważam, że to najlepsze z możliwych narzędzi, które potrafi nadążyć za ideą, a nawet może zainspirować jej powstanie. Tak jak wcześniej wspomniałam, dla mnie proces tworzenia to medytacja, a dusza bierze w niej aktywny udział. Sacrum chowa się w cień kiedy wchodzisz do studia, bo wtedy to, co wydaje Ci się w pewnym sensie skończone, musisz rozłożyć na części pierwsze. Na szczęście powraca ono na koncertach, podczas których wchodzę w opowiadany przeze mnie świat, jak w trans. Koncerty to według mnie nie tylko odtwarzanie, ale kolejny etap procesu - bardzo dynamiczny i twórczy zarazem, zależny tym razem od synergii w zespole oraz od publiczności. Łapię się na tym, że na krótkie momenty tracę kontakt z rzeczywistością, że udaje mi się odpłynąć. Bardzo cenię sobie te chwile.

Wierzę, że w muzyce danego artysty doświadczamy ducha jaki za nim stoi. To co wnosi na scenę ze swojego życia udziela się słuchaczom. Artysta staje się przez chwilę przezroczysty, bo to co dzieje się w jego muzyce ukazuje jego duchowość. Im bardziej jest "stężona", tym bardziej udzieli się to słuchaczom.