Gitary barytonowe to interesujące, ale rzadko spotykane instrumenty, będące jakby brakującym ogniwem pomiędzy gitarami sześciostrunowymi a basowymi. Początek ich produkcji przypada na koniec lat 50., a pierwszym producentem była firma Danelectro. Mimo tego, że nigdy nie cieszyły się wielką popularnością, to odegrały dość szczególną rolę w rozwoju muzyki. Używano ich do grania muzyki surf, głównie za sprawą zespołu Beach Boys. Wykorzystywano je również w nagraniach ścieżek dźwiękowych do filmów z takimi gwiazdami, jak Clint Eastwood czy Lee Van Cleef, a także we włoskich westernach. Muzycy country, jak na przykład Merl Haggard, Johnny Cash czy Willie Nelson, dublowali na barytonach podkładowe ścieżki gitar akustycznych. Uważny słuchacz wychwyci je również w niektórych nagraniach Steviego Raya Vaughana. Okazjonalnie grają na nich gitarzyści i basiści jazzowi. Niektórzy muzycy, jak choćby Pat Metheny, włączyli je na stałe do swego instrumentarium. W ostatnich latach coraz częściej sięgają po nie miłośnicy najcięższych gatunków, chcący uzyskać ponure, ale mocne i czytelne brzmienie. Gitary barytonowe w stosunku do zwykłych gitar stroi się najczęściej kwartę niżej (struny od najgrubszej do najcieńszej stroi się do dźwięków: B, E, A, D, Fis, B), o kwintę niżej (dźwięki: A, D, G, C, E, A) czy nawet oktawę niżej od stroju standardowego (E, A, D, G, B, E).
Wszyscy gitarzyści znają tzw. akord hendriksowski, który ma jednocześnie tercję małą i wielką. Czy to akord molowy, czy durowy? I jaka skala do niego pasuje?
{Odpowiedź}Scott Henderson używa wajchy w taki sposób, że wychodzą z tego melodie. Jak się tego nauczyć?
{Odpowiedź}Zgodnie z podręcznikiem do akordu C dur gram skalę jońską, ale nie brzmi to ciekawie. Jak można to urozmaicić?
{Odpowiedź}
