Metal #17 - Chuck Schuldiner

Schuldiner był wieloletnim liderem grupy Death, a później także Control Denied. Schuldiner to legenda - człowiek, któremu przypisuje się ogromny wkład w rozwój death metalu. Gdyby żył, skończyłby w maju tego roku 40 lat. Ten niezwykle twórczy, innowacyjny artysta, a do tego doskonały gitarzysta, zmarł w grudniu 2001 roku, zostawiając po sobie bogaty dorobek w postaci kilku doskonałych płyt. Dokonania grupy Death oraz Control Denied to idealny poligon dla gitarzystów interesujących się ostrzejszą muzą. W muzyce tej znajdziemy zmiany metrum i tempa, niebanalne aranżacje, charakterystyczne brzmienie i przede wszystkim wysoce rozpoznawalny styl gry Schuldinera. Oprócz samej techniki Chuck zwracał na siebie uwagę także bezkompromisowym podejściem do kwestii kreowania brzmienia - zdawał się on bowiem być w opozycji do rozwiązań typowo lampowych, preferując wzmacniacze o konstrukcjach typu solid state. Do tego nie bał się stosować efektów modulacyjnych tam, gdzie zdrowy rozsądek podpowiada, aby tego właśnie nie robić - czyli np. przy gęstych gitarach rytmicznych. Chcąc się przekonać o końcowym rezultacie takich eksperymentów, wystarczy posłuchać dowolnej płyty grupy Death lub "The Fragile Art of Existence" projektu Control Denied. W tym miesiącu zajmiemy się kilkoma riffami, wybranymi spośród dokonań grupy Death. Wszystkie prezentowane zagrywki zostały nagrane z użyciem gitary przestrojonej o cały ton w dół (D, G, C, F, A, D), czyli tak, jak w oryginalnych nagraniach. Tym razem, obok ścieżek audio z gitarami, na płycie CD znajdziecie także podkłady rytmiczne.

Na płycie "Scream Bloody Gore" nie odnajdziemy, co prawda, tej dojrzałości muzycznej i technicznej, z której słynął późniejszy Death, ale z pewnością nie będziemy rozczarowani brakiem energii. Płyta jest szybka, agresywna i bezkompromisowa. W utworze "Evil Dead" pierwszym elementem przykuwającym uwagę słuchacza jest ciekawe intro (przykład 1). Mimo że nasze warsztaty nie są przeznaczone dla gitarzystów solowych, lecz dla maniaków gry rytmicznej na rozkręconych wzmacniaczach, to tym razem zrobimy pewien wyjątek i zagramy mały tapping... Dla tych z Was, którzy dopiero uczą się tego sposobu gry, fragment ten powinien być ciekawym ćwiczeniem, ponieważ nie przedstawia on sobą większych trudności technicznych, a jest przy tym dość efektowny. Ze względu na ograniczoną ilość miejsca na łamach pisma, w transkrypcji znajduje się jedynie partia gitary solowej (aczkolwiek na CD usłyszycie również gitarę rytmiczną), dzięki czemu udało się jeszcze zmieścić jeden z kolejnych riffów zawartych w utworze "Evil Dead" (w końcu pisałem, że płyta, z której pochodzi ten kawałek, jest szybka - niekonsekwencją byłoby więc przedstawić tylko wspomniany tapping, którego nie sposób zaliczyć do agresywnych). W kolejnych taktach gitara rytmiczna gra tu następujące powerchordy: A5 (577xxx), G5 (355xxx), F5 (133xxx) oraz E5 (022xxx). Całość powtarzamy dwukrotnie, a następnie - pomijając tryl na 5 i 7 progu struny E1 - przechodzimy do szybszego riffu, granego przez gitarę rytmiczną. Warto zauważyć, że powyższe riffy opierają się na skali frygijskiej, będącej jednym z ulubionych modusów w muzyce metalowej. Popularność tejże skali wynika oczywiście z interwału sekundy małej pomiędzy jej pierwszym i drugim składnikiem.