Akustyk #43 - Chet Atkins

Był on jednym z najbardziej utalentowanych i innowacyjnych amerykańskich gitarzystów. Jako jeden z ojców techniki fingerstyle zainspirował następne generacje gitarzystów, m.in. Tommy’ego Emmanuela, Bustera B. Jonesa, Thoma Bresha, Richarda Smitha czy Johna Knowlesa. Miał także ogromny wpływ na muzykę country. Był także znanym producentem, współpracował z takimi gwiazdami, jak: Perry Como, Elvis Presley, Eddy Arnold, Don Gibson, Jim Reeves, Jerry Reed, Skeeter Davis, Connie Smith czy Waylon Jennings. Chet zdobył więcej tytułów niż jakikolwiek inny gitarzysta - 14 nominacji do nagrody Grammy oraz 9 nominacji dla Gitarzysty Roku w kategorii Country. W 1997 roku otrzymał nagrodę Grammy Lifetime Achievement Award. Na jego dorobek płytowy składają się m.in. 88 albumów studyjnych (!), 3 live oraz 113 singli. Chet nie ograniczał się tylko do muzyki country, komponował, łącząc ze sobą elementy folku, jazzu, bluesa, popu i dodając do tego szczyptę hiszpańskich barw. Mała ciekawostka: jego utwór "Malaguena" zainspirował całe następne pokolenie gitarzystów flamenco. Jego ulubionymi instrumentami były gitary firmy Gretsch, Gibson oraz Sand.

Charakterystyczny styl Cheta jest rozszerzeniem stylu Merle Travisa. W zeszłorocznym majowym odcinku "Gitarzysty" wprowadziłem Was w technikę zwaną boom chic. Jej twórcą jest właśnie wielki Chet Atkins. Przypomnę pokrótce, co ona oznacza. Jest to specyficzny dźwięk strun basowych (E, A, D), który osiągniemy poprzez ich tłumienie za pomocą prawej ręki. Aby efekt był najlepszy, powinniśmy użyć pazurka na kciuk (thumbpick). W części praktycznej warsztatu będziemy ogrywać fragmenty utworu "To Be Or Not To Be", który znajdziecie na płycie nagranej przez Cheta w duecie z Tommym Emmanuelem. Tytuł tej płyty to "Day Finger Pickers Took Over The World". Omawiany utwór wykorzystuje technikę boom chic.

PRZYKŁAD 1 to charakterystyczne intro utworu składające się z trzech akordów. Zobaczcie w zapisie nutowym/ tabulaturze i posłuchajcie, w jaki sposób puste struny E i B wplatają się pomiędzy akordy, nadając im specyficzne i tajemnicze brzmienie. Pierwszy z akordów łapiemy podobnie jak klasyczny powerchord. Palec wskazujący przyciska 2 próg na strunie A, serdeczny - 4 próg na strunie D, a mały - 4 próg na strunie G. Poruszający się z góry na dół kciuk prawej ręki odpowiedzialny jest w tym wypadku za struny basowe A i D. Przy kolejnym akordzie tylko mały palec lewej ręki zostaje na swoim miejscu, a dwa pozostałe zmieniają położenie. Palec wskazujący przyciska 3 próg struny basowej E, a środkowy - 3 próg na strunie D. Palec serdeczny tym razem odpoczywa. Kciuk prawej ręki znowu wykonuje ruch po strunach basowych, ale tym razem z E do D. Włączamy także do gry pustą strunę wiolinową E (końcówka 3 taktu). Teraz czas na trudny chwyt. Jego podstawę basową łapiemy kciukiem lewej ręki (dźwięk Gb). Angażujemy tutaj także pozostałe palce z wyjątkiem wskazującego, który pozostaje wolny. Podobnie jak przy wcześniejszych dwóch akordach kciuk prawej ręki porusza się pomiędzy strunami basowymi (E i A). W końcówce intro pozwólmy akordowi wybrzmieć do końca.