Tapping #47 - "Jezus malusieńki"

Harmonię (czyli akordy) w tym utworze ogrywam walkingiem. Przy okazji analizy tego utworu cofniemy się trochę w czasie do lekcji na temat walkingu sprzed roku. Jeśli nie pamiętacie już, o czym wtedy mówiliśmy, zachęcam - żeby powrócić do tych rozważań - do przejrzenia archiwum warsztatów zamieszczonego na stronie internetowej magazynu. Pisaliśmy kiedyś o progresji kwintowej i o walkingu w tej figurze harmonicznej. Niby ta kolęda nie ma nic wspólnego z progresją kwintową, ale jednak ma, i to sporo, zwłaszcza w części B. Pamiętacie trick z gamą molową naturalną, graną przez dwie oktawy dosłownie dźwięk po dźwięku, ogrywając całą progresję? Po prostu graliśmy walking - gamę, a progresja wypływała sama z tych dźwięków. Tu jest bardzo podobna sytuacja. Część B, zapisana w tonacji C-dur, jest ogrywana po prostu gamą C-dur, ale w taki sprytny sposób, że grając gamę w odpowiednim miejscu, trafiamy na toniki akordów harmonii. Czyli gramy: G, A, B | C, D, E | F, G, A | B, C, zwrot i powtarzamy te dźwięki. To 11 dźwięków ułożonych diatonicznie tak, że trafiają na prymy swoich akordów tam, gdzie one występują. Spójrzcie: G, A, B (G7) | C, D, E (Cmaj) | F (Fmaj), G, A (G7)| B,C (Cmaj). W ostatnim takcie dominanta jest nieco przedłużona (dźwięk B to tercja akordu dominantowego), by w końcu rozwiązać się na C.

Cały trick polega na tym, że słuchając tego utworu, w pierwszej chwili w ogóle nie mamy wrażenia, że w basie leci cały czas gama. Dopiero po analizie i dokładnym przysłuchaniu się usłyszymy tę zależność. To samo miało miejsce w przypadku progresji kwintowej ogrywanej gamą.

Obie melodie (walking to też rodzaj melodii) grane jednocześnie tworzą pewnego rodzaju polifonię, a pomiędzy nimi powstaje przestrzeń. Interwały, które uzyskujemy w trakcie grania melodii, potrafią wciągnąć słuchacza. Na przykład dwie pozornie proste rzeczy w taktach 5 i 6. Lewa ręka gra kolejne dźwięki gamy, a prawa powtarza dwie te same ćwierćnuty, ale za każdym razem uzyskamy pomiędzy partią lewej i prawej ręki inne interwały. W takcie piątym mamy sekstę małą i tryton (dość intrygujące współbrzmienia), a w takcie 6 w tym samym miejscu kwartę i tercję małą (brzmienia konsonansowe). Cała uroda walkingów i melodii polega na wyłapaniu takich niuansów w czasie słuchania, do czego Was zachęcam. To otwiera nowe drzwi w słyszeniu i rozumieniu muzyki, a tapping oburęczny może Wam w tym pomóc.

Jak już opanujecie manualnie w wolnym tempie utwór, możecie pokusić się o pewne ćwiczenie. Dość ciekawie brzmi przesunięcie akcentu w walkingu na 2. To też omawialiśmy przy okazji ćwiczeń z walkingu. Ta technika prowadzenia basu nie lubi akcentu na "raz", który po prostu "nie buja". Co prawda kolędy to zazwyczaj typowo polskie utwory i tam akcentowanie na "raz" nie razi tak bardzo, ale to jednak jest walking. Oznaczyłem nuty akcentowane kropkami. Ćwiczcie ten utwór powoli - zalecam tempo ok. 54BPM. Wtedy grane interwały (o czym pisałem) nabierają wyrazu, a to olbrzymia siła. Granie w tempie szybkim będzie groteską. Pilnujcie też synchro z metronomem i między partiami lewej oraz prawej ręki. Pilnujcie, by dźwięki walkingu trafiały w uderzenia metronomu. Już niedługo pokażę Wam, że można przesuwać beat, ale to nie w tym utworze. Zachęcam do wykorzystania tej kolędy w czasie spotkań świątecznych. Naprawdę warto. Powodzenia!