Gdyby tak prześledzić muzyczną wędrówkę kilkunastu losowo wybranych gitarzystów, można by stwierdzić, że wielu z nich rozpoczynało swoją przygodę od rocka i bluesa.
Zwróć uwagę na ciekawe zastosowanie dźwięków e oraz d (5 i 3 próg, struna h/b2). Gdybyśmy je zastąpili odpowiednio dźwiękiem c# (2 próg, h/b2), otrzymalibyśmy klasyczny akompaniament dla bluesa w tonacji A dur, który usłyszeć można m.in. u Muddy’ego Watersa czy też Erica Claptona. Ważna jest tutaj stała linia basu grana na pierwszą i trzecią ósemkę w trioli. To właśnie ona decyduje o bluesowej pulsacji omawianego przykładu. Ostatni takt stanowi niebanalną propozycję przejścia z toniki (A) do subdominanty (D7) rozpoczętego przed chwilą bluesa. Są to w większości półtonowe przesunięcia w górę par dźwięków (a-c#, b-d, c-d#, c#-e). Dźwięki niższe prowadzą do dźwięku d. Dźwięki wyższe natomiast tworzą z niższymi interwał tercji, którą gramy oktawę wyżej. Ronnie bardzo często stosował taki zabieg, łącząc poszczególne akordy bluesowej triady TSD (znanej nam do tej pory pod pojęciem "bluesowej elki").
PRZYKŁAD 2 to próba odpowiedzi na pytanie, dlaczego dźwięki d oraz e, wspomniane w przykładzie 1, tak ładnie wpasowały się w grany akompaniament, nadając mu nieco odmienne zabarwienie, a jednocześnie idealnie zgrały się z tonacją granego bluesa.
Zauważ, że zasłoniły one dźwięk c#, który w teorii decyduje tutaj o tonacji durowej. W ten sposób powstały dwa akordy (A5, Dsus4/A), które zastąpiły poniekąd klasyczne A7. Ich składniki stanowią elementy puzzli o nazwie pentatonika molowa a. Spójrz na rysunek dołączony do przykładu. Na samej górze widać obraz pentatoniki molowej a (2 pozycja na gryfie, 5 pozycja pentatoniki). Zauważ, że z dźwięków znajdujących się na strunach g3, h2/b2 oraz e1 można utworzyć co najmniej kilka akordów. Diagramy 2A oraz 2B odpowiadają tym, które zagraliśmy w przykładzie 1 (A5, Dsus4/A). Kolejne dwa diagramy to przykłady innych akordów utworzonych na materiale dźwiękowym pentatoniki molowej a.
Diagram 2C przedstawia funkcję, którą można usłyszeć w grze Erica Johnsona, natomiast chwyt zilustrowany na diagramie 2D sama często stosuję. Słychać go także w kompozycjach m.in. Robbena Forda.
Zadania do wykonania: a) wybierz dowolną skalę i w jednej pozycji spróbuj wymalować na jej składnikach jak najwięcej akordów; b) spróbuj nazwać uzyskane akordy; c) przeanalizuj, w jakich tonacjach używasz wybranej skali, oraz zestaw te informacje z uzyskanymi akordami.
Przejdźmy do PRZYKŁADU 3. Jest to kontynuacja rozpoczętego tu bluesa - czyli subdominanta (D7), na którą naprowadził nas ostatni takt przykładu 1. Akord D7 tworzą następujące składniki: pryma (d), tercja wielka (f#), kwinta czysta (a) oraz septyma mała (c). Ronnie bardzo często wykonuje ten akord, grając tercję w dole (dźwięk f#, 2 próg, struna e6).
PRZYKŁADY 4A do 4E to parę innych propozycji zagrania omawianego akordu. Tutaj charakterystyczna dla Ronniego jest również forma zilustrowana w przykładzie 4E. Zadanie do wykonania: zamień przedstawione w przykładach 4A do 4E akordy durowe D7 na molowe d7.
Od niedawna jestem posiadaczem używanego przetwornika firmy Bartolini, na którym nie ma serii ani numeru. Mogę tylko stwierdzić, że jest to przetwornik Bartolini o wymiarach 70×39mm. Chciałbym się dowiedzieć, czy jest jakaś możliwość rozróżnienia, z jakim dokładnie przetwornikiem mam do czynienia?
{Odpowiedź}Moje ulubione kostki to Fender Classic Celluloid Extra Heavy. Jedyny problem w tym, że pocą mi się ręce i kostki te się ślizgają...
{Odpowiedź}Zgromadziłem dość pokaźną kolekcję materiałów na gitarę: książki, DVD, tabulatury itp. Staram się teraz przerobić to wszystko po kolei. Jaką strategię przyjąć, by wyciągnąć z tego maksymalne korzyści?
{Odpowiedź}Mam problemy z płynnym graniem legato. Zwykle w połowie przebiegu palce mi się blokują, a cała ręka jest spięta. Proszę o radę, jak wyjść z tego impasu.
{Odpowiedź}Na rynku jest obecnie bardzo dużo szkółek, podręczników, nut... Jak z tego morza materiałów wybrać coś, co jest naprawdę dobre i warte uwagi?
{Odpowiedź}
