Metal #52 - Próg po progu

PRZYKŁAD 1 zbudowany jest z samych ósemek i zakłada użycie tempa 150BPM. Będziemy w nim grać tylko na jednej strunie (E6), poruszając się w obszarze od pustej struny do pozycji V. Jak widać, mamy tu do czynienia z prostym motywem stanowiącym swego rodzaju rozgrzewkę przed bardziej wymagającymi zagrywkami prezentowanymi w dalszej części naszego warsztatu. Ćwiczenie widoczne w tym przykładzie składa się z dwóch części, które na pierwszy rzut oka wydają się identyczne - jedyna różnica polega na ich odmiennym opalcowaniu Nad niektórymi nutami w pierwszych dwóch taktach umieszczona została cyfra "1" oznaczająca palec wskazujący lewej ręki (uwaga: znajdująca się nad nutami cyfra "0" - w tabulaturze na najniższej linii - jest informacją nakazującą użycie struny pustej). Wszystkie dźwięki umieszczone na pustej strunie E6 są dodatkowo tłumione prawą dłonią umieszczoną na mostku (P.M.), co pozwala na mocniejsze wyeksponowanie wyższych nut. Po pierwszej tłumionej ósemce (dźwięk e na pustej strunie E6) przechodzimy do pozycji V, skracając strunę palcem wskazującym. Po kolejnym dźwięku na pustej strunie E6 przesuwamy palec o jeden próg niżej. W ten sposób dochodzimy do progu 1, z tym że pomiędzy dźwiękiem g leżącym na progu 3 i fis na progu 2 realizujemy glissando, czyli przesunięcie palca z pozycji III do II, kostkując tylko pierwszy dźwięk. W takcie drugim następuje powrót do pozycji IV, przy czym każda ósemka wymagająca użycia palca wskazującego uzupełniona jest o dźwięki grane na pustej strunie E6. Tego typu wprawka rozwija zdolność do zmiany pozycji i już przez to przyczynia się do poprawy naszej orientacji na gryfie. Choć omówione dwa takty zawierają dość banalny pod względem technicznym materiał, to gorąco zachęcam Was do solidnej pracy nad tymi prostymi ćwiczeniami, ponieważ przykładając się do nich, zaoszczędzicie później sporo czasu przy zetknięciu się z trudniejszymi riffami. O konieczności poważnego potraktowania tego typu motywów nietrudno się przekonać - wystarczy solidnie podkręcić tempo, by poczuć na własnej skórze ewentualne braki warsztatowe. Podczas szybkiej gry zastosowanie tylko jednego palca lewej ręki do wędrówki z pozycji V do I, i z powrotem, to nic innego jak ćwiczenie zmian pozycji, a to ważna umiejętność, która zawsze się przydaje. Kolejne dwa takty przykładu 1 zawierają ten sam materiał dźwiękowy, który poznaliśmy przed chwilą, lecz rozplanowany według innego opalcowania. Tym razem na progu 5 struny E6 stawiamy nie palec wskazujący, lecz mały. Za próg 4 odpowiada palec serdeczny, a za 3 - środkowy. Idąc tym tropem, wypadałoby użyć palca wskazującego do zagrania dźwięku fis na progu 2, jednak my robimy inaczej i stosujemy glissando, dzięki czemu palec środkowy odpowiada zarówno za dźwięk g, jak i fis. W efekcie mamy ciągle wolny palec wskazujący, idealnie nadający się teraz do skrócenia struny E6 na progu 1. Teraz jest już jasne, skąd się wziął ślizg pomiędzy progami 3 i 2. Podczas pokonywania drogi powrotnej w górę gryfu (takt 4) nie musimy już kombinować, ponieważ mamy do zagrania tylko cztery nuty (nie licząc dźwięku e na pustej strunie E6). W momencie kostkowania ostatniej ósemki zyskujemy czas na przesunięcie całej dłoni o jeden próg w górę, by ustawić ją w pozycji gotowej do powtórzenia omówionego motywu. Jak widać, drobna z pozoru zmiana jest w stanie istotnie wpłynąć na złagodzenie wymagań technicznych stawianych gitarzyście. Każda bowiem zmiana uczy czegoś innego w tym samym kontekście, którym są tu akurat motywy chromatyczne.